Zielone Dzieciaki

komentarze (0) | dodaj komentarz

Wiele ...dla Was na ŚWIĘTA

ZAPRASZAM NA RADIO WNET ZIELONE DZIECIAKI

http://www.radiownet.pl/radio/wpis/11627/

Spotkamy się ponownie...

komentarze (1) | dodaj komentarz

ZAPRASZAMY DO GŁOSOWANIA NA NASZĄ GWIAZDĘ DOBROCZYNNOŚCI NOMINOWANĄ PRZEZ NASZE DZIECI I NASZĄ MŁODZIEŻ Z MŁODZIEŻOWEGO DOMU KULTURY W MRĄGOWIE

ANNĘ DYMNĄ !!!!!!!!!!!!!

" Możemy razem zmieniać świat na lepszy i jaśniejszy! Stań z nami po słonecznej stronie słońca"- to słowa Anny Dymnej ( "Warto mimo wszystko" Anna Dymna, Wojciech Szczawiński, SIW "Znak" 2006) - Stajemy razem z Panią Anią "Po słonecznej stronie słońca" bo jak zawsze podkreśla "warto mimo wszystko". My wiemy , że warto - bo integracja z dziećmi i młodzieżą niepełnosprawną to nasza wspólna radość życia, radość odkrywania ,wspólnego bycia dla siebie. Na końcu tych działań zawsze stoi dobro, stoi drugi człowiek. To dobro Pani Ania odnajduje w ludziach i kocha, to dobro Pani Ania ma w sobie, tym dobrem się dzieli i dobro czyni. Tym dobrem podzieliła sie z nami 26 marca 2010 roku podczas wizyty w Mrągowie u naszych dzieci - dała nam radość, cudowne wyjatkowe chwile, wsparcie, nadzieję i nowe siły aby "Być dla innych" - bo najważniejszy jest drugi człowiek. Pani Anna Dymna to nasz kochany przyjaciel, gwiazda -ale przede wszystkim człowiek o wielkim sercu dla innych. DZIĘKUJEMY!!!!

Więcej informacji na stronie

komentarze (0) | dodaj komentarz

Zielone Archiwum Mówionej Historii-spotkania warsztatowe z dziećmi i młodzieżą mające na celu popularyzację kolekcji i historii regionu tworzonej przez mrągowskiego historyka oraz przyrodnika Ryszarda Bitowta.

Opracowujemy materiały do publikacji prasowej i internetowej. Naszym celem jest digitalizacja i archiwizacja zasobów kolekcji pod tytułem "Drobne skarby ziemi mrągowskiej". Stowarzyszenie Zielone Dzieci pracuje nad rozbudowa koncepcji utworzenia Zielonego Instytutu  jako miejsca spotkań ,tworzenia warsztatów o znaczeniu ekologicznym i historyczno-kulturowym.

Zielone Warsztaty w tym wydaniu skupiły uwagę Zielonych Dzieciaków nad zabytkowymi tablicami ukazującymi rzadkie i chronione ptaki oraz rośliny Mazur. Zaprosiliśmy na warsztaty eksperta, fotografika dokumentalistę Mariana Modzelewskiego by pokazał nam jak tworzyć dokumentację fotograficzną z warsztatów.

Zapraszamy do współpracy a także na nasze Zielone Dzieciaki Radio Wnet

www.radiownet.pl/radio/zieolne-dzieciaki/

zielonedzieciaki@o2.pl


fot. Marian Modzelewski


Projekt realizowany przy wsparciu UM Mrągowo

www.mragowo.pl

komentarze (0) | dodaj komentarz

W grudniu planowane jest spotkanie w olsztyńskim Collegium Copernicanum z naszym  Stowarzyszeniem Zielone Dzieci z Mrągowa . Stowarzyszenie Zielone Dzieci działa w obszarze edukacji ekologicznej przez eko-florystykę oraz rożne formy terapii szeroko pojętej sztuki oraz w obszarach tzw. zielonego wolontariatu „dla dobra świata natury, którego my ludzie jesteśmy częścią”. Programy adresowane są do wszystkich. Działają w Mrągowie przy wsparciu Młodzieżowego Domu Kultury. Spotkanie dotyczące m.in. e-wolontariatu planowane jest z udziałem specjalistów i mentorów Akademii Rozwoju Filantropii w Polsce.

Grudzień jest miesiącem, w którym szczególną rolę odgrywa wolontariat, natomiast przyszły rok (2011) jest rokiem międzynarodowego wolontariatu. Ponieważ temat wydaje się ważny i obszerny to być może warto będzie pokusić się o cykl kilku spotkań i to nie tylko w Olsztynie...
Szczegóły niebawem.

Rozpoczynamy współpracę z Uniwersytetem Wieku Uniwersalnego z Użranek (więcej informacji )

Szkolenie w ramach projektu www.mojestypendium.pl

czyli także współpraca www.naszedzieci.org.pl

fot. Zosia Wojciechowska, Narady i szkolenia

komentarze (0) | dodaj komentarz

Zielone Warsztaty w Młodzieżowym Domu Kultury,

prowadzenie Zofia Wojciechowska i Barbara Gintowt-Dziewiałtowska.

Warsztatowicze:) dzieci i młodzież MDK, Świetlica Środowiskowa "Jutrzenka" i po raz pierwszy "Gniazdo" WITAMY:)

Towarzyszy nam muzyka w wykonaniu Pro Musica Antiqua

Projekt Spotkania z mazurską przyroda dofinansowany

przez Wojewodę Warmińsko- Mazurskiego

razem z Zielonymi Dzieciakami Dziękujemy:)

fot.Zosia Wojciechowska

pełna relacja znajduje się

Zielone Warsztaty w Młodzieżowym Domu Kultury,

prowadzenie Zofia Wojciechowska i Barbara Gintowt-Dziewiałtowska.

Warsztatowicze:) dzieci i młodzież MDK, Świetlica Środowiskowa "Jutrzenka" i po raz pierwszy "Gniazdo" WITAMY:)

Towarzyszy nam muzyka w wykonaniu Pro Musica Antiqua

Projekt dofinanasowany

przez Wojewodę Warmińsko- Mazurskiego

razem z Zielonymi Dzieciakami Dziękujemy:)

fot.Zosia Wojciechowska

pełna relacja znajduje się

http://www.radiownet.pl/radio/wpis/10316/

komentarze (0) | dodaj komentarz

 NAGRODA DLA NASZEGO KANDYDATA.

 Pan Ryszard Kosior zasłużony obrońca przyrody, a szczególnie Puszczy Piskiej otrzymał nagrodę im. prof. Stefana Kozłowskiego "Zielonego Liścia". To wielka sprawa w dziedzinie ekologii.

Honorowa statuetka w kształcie liścia  przyznawana przez Kapitułę Fundacji Zielonych Płuc Polski znajdzie się 10 listopada w rękach naszego Zielonego Przyjaciela.

  Trochę o historii samej nagrody:

1993 roku wyróżniony Nagrodą Forda zespół niemiecki nieoczekiwanie w czasie ceremonii wręczenia nagrody oświadczył, że lepszym projektem jest polska koncepcja Zielonych Płuc Polski. Niemcy podzielili się nagrodą po połowie z Polakami. Autorzy projektu ZPP postanowili przeznaczyć całą sumę (10 tys. dolarów) na nagrodę "Zielonego Liścia", która fundowana jest z zysków z lokat bankowych. 

Nagroda przyznawana jest za działalność społeczną, indywidualną lub grupową,osobom lub zespołom osób, które przyczyniły się do promowania, rozwijania i realizacji programu ekorozwoju Zielone Płuca Polski.

www.fzpp.pl

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (1) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

Myślisz, że ona zna swoje przeznaczenie? My tak: 30 kapsułek, 11 maści, 5 plastrów. Nie pozwólmy na to!

Ten piękny, dumny tygrys jest jednym z zaledwie 3 200 żyjących na wolności. Działając tu w Polsce możemy go aktywnie chronić. Prosimy o Twoją darowiznę.

Tygrysów zostało już tylko 3200! Mamy nadzieję, że z Państwa pomocą uda nam się je ocalić od wyginięcia.

PS. Serdecznie dziękujemy tym z Państwa, którzy już przekazali darowiznę na ochronę tygrysów. To dla nas ogromne wsparcie.


Serdecznie dziękuję za pomoc,

Magdalena Romanowicz

Kierownik projektu "Ograniczenie nielegalnego handlu ginącymi gatunkami w Polsce"

komentarze (0) | dodaj komentarz

Muzeum Historii Przemysłu w Opatówku zaskakuje dźwiękami nagranego  recitalu wykonanego na odrestaurowanym kaliskim fortepianie ARNOLDA FIBIGERA z 1939.

Calisia Fortepian, którego już nie ma. Dziś obiekt muzealny.Pamiętam jeszcze tę radość mojej przyjaciółki z dziecięcych lat gdy trafił do jej domu właśnie taki "muzyczny mebel". W małym dziecięcym pokoju o niebieskich ścianach ona i Calisia. To były zawsze niezwykłe dla mnie odwiedziny. TAJEMNICZY POKÓJ z instrumentem tak dużym,że my obie tworzyłyśmy pewien nadmiar...wszystko to znikało gdy zaczynała się gra... Majestatyczny wydawał się każdy utwór.Żałuję,że już wyrosłam i tak się nie czuję mała przy fortepianie ani pianinie... ale i tych instrumentów już się nie produkuje. Jest zaś miejsce tajemne w Opatówku gdzie grają fortepiany dawno zapomniane...

Wyruszając z grupą dziennikarzy w swego rodzaju podróż przez Polskę najpiękniejszą i chwalebną  XVIII Światowe Forum Mediów Polonijnych,  www.mfwzp.pl zaprowadziło nas do miejsc takich jak Muzeum w Opatówku ...opowiedziano nam,że my wszyscy znajdziemy tu instrumentu, fortepiany ocalałe niekiedy w nieprawdopodobny sposób: w spalonej powstaniem Warszawie, z rozrabowanych pałaców, dworów i w ubogich domach polskiej inteligencji. Zebrane i odrestaurowane przez ostatnie dziesięciolecie w opatowskiej manufakturze budzą podziw. ŚFMP wytyczyło szlak przez ziemię Wielkopolski z dumą prezentując dorobek polskich twórców. Wszyscy dziennikarze polonijni z 29 krajów, uczestnicy Forum byli pod wrażeniem. Mamy tak wiele powodów do dumy z naszej Polski. Zbiór instrumentów i dawnych maszyn opracowany naukowo przez prof. B. Vogla, poddany troskliwej konserwacji specjalistów z "CALISII" może świadczyć na korzyść rodzimego rzemiosła. Zachwycają się tym inni zachwyćmy się i my dziś teraz:) Muzealny przewodnik a ja za nim składam hołd polskim manufakturom. Wymienić tu należy takich rękodzielników jak rodziny BUDYNOWICZÓW, ZDRODOWSKICH, MAŁECKICH, LESZCZYŃSKICH, spolszczonych BUCHHOLTZÓW, KERNTOPFÓW, FIBIGERÓW.

W opatowskim muzeum zobaczyliśmy w sumie 313 dotąd uchwyconych firm od I poł. XIX w do 1939 r.

"Przed Państwem dorobek 120 lat.
To zobowiązuje!"

jak powiada o Muzeum  Historii Przemysłu

R. Hauk

Zatem BĄDŹMY DUMNI.

Dziękujemy za wizytę

źródło inf:

http://www.muzeum.opatowek.pl/historia.html

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

Nasze Stowarzyszenie Zielone Dzieci realizując projekt "Drobne skarby ziemi mrągowskiej" obecnie  nawiązało współpracę z Archiwum Akt Nowych i Anną Wasilewskią. To pierwsza robocza wizyta w celu zabezpieczenia kolekcji  i dokumentacji wytworzonej przez mrągowskiego historyka i dokumentalistę Pana Ryszarda Bitowta, którego nasze Stowarzyszenie objęło serdecznym wsparciem. Efektem spotkania jest min opowieść o jej pracy.http://www.radiownet.pl/radio/wpis/9625/

Archiwalna wizyta była bardzo owocna, pełna wspólnych rozmów w zaciszu domku z czerwonej cegły, w takim zabytkowym miejscu mieszka Ryszard Bitowt. W pokoju wśród zbiorów pochyleni nad pamiątkami czasów dawnych jeszcze od Marszałka Józefa Piłsudskiego  naradzamy się nad tym co dalej.

Pani Anna Wasilewska zapoznała się z naszym projektem i działalnością  zarówno Pana Ryszarda Bitowta jak i naszego Stowarzyszenia. Mamy nadzieję na dalszą  współpracę w zakresie opracowania mrągowskich archiwaliów.  Wiemy, iż będziemy kontynuować wspólne działania by "Ocalić świat, który odchodzi w niepamięć"

Stowrzyszenie Zielone Dzieci Mrągowo i Archiwum Akt Nowych WARSZAWA http://www.aan.gov.pl/

komentarze (0) | dodaj komentarz | Trackbacki (1271)

Korespondencja wspominkowa z Wakcyjnego Turnee. Piszą dzieciaki i młodzież Zespołu Ychtis.

Witam!
Podczas trwajacego tournee Ychtis USA-Kanada ukazal sie nowy numer  
gazety Am-Pol Eagle z artykulem o naszym występie na pierwszej  
stronie. 
Wysylam link do strony, gdzie mozna go przeczytac i ogladnac  
zdjecie na stronie:

http://ampoleagle.com/default.asp?sourceid=&smenu=1&twindow=Default&mad=No&sdetail=3989&wpage=&skeyword=&sidate=&ccat=&ccatm=&restate=&restatus=&reoption=&retype=&repmin=&repmax=&rebed=&rebath=&subname=&pform=&sc=2519&hn=ampoleagle&he=.com

GRATULUJEMY i ŚLEMY SERDECZNOŚCI 

komentarze (0) | dodaj komentarz

Światowe Forum Mediów Polonijnych jest swego rodzaju zjawiskiem
socjologicznym. Należałoby je rozpatrywać wieloaspektowo. To bezcenny
czas dla kształtowania wzajemnych relacji między środowiskiem Polonii o
Polakami na Kresach. Otuleni troską Ojczyzny pochylamy się nad sprawami
Polski tu i tam. Forum służy dialogom miedzy pokoleniami polskich
publicystów. Często jest inspiracją do dalszych działań. Motywacją by
przetrwać w dużym oddaleniu od kraju.Przyjeżdżają  na nie polscy
dziennikarze z całego świata przywożąc ze sobą efekty swojej pracy,
są to sukcesy jak i troski. Ważki jest rezonans medialny całego
genialnie pomyślanego przedsięwzięcia.Możemy zaobserwować jak
działają media we współczesnym systemie PR, jaka jest ich siła.
Udział w takim przedsięwzięciu jest ciekawym przeżyciem
umożliwiającym podpatrzenie warsztatu profesjonalistów w zakresie
medializacji naszego życia. Światowe Forum Dziennikarzy Polonijnych
uwypukla rolę polskiego dziennikarstwa poza krajem. Polonia i Polacy za
granicą są ambasadorami Polski z wielkim szacunkiem i podziwem należy
się odnieść do ich pracy i zaangażowania. To głos Polski i jej
sumienia. 
Kolejne spotkania organizowane przez
 Malopolskie Forum Współpracy z Polonią
  www.mfwzp.pl na Forum Mediów Polonijnych mam nadzieję przed nami, w
tym momencie pragnę podzielić się z Wszystkimi własną nadzieją na
stworzenie pomostu miedzy najmłodszymi Polonusami a Polską. Walczymy o
nowe życie dla Festiwalu Kultury Kresowej mając marzenie na zbudowanie
społeczności młodego dziennikarstwa e-wolontariuszy...tak by polska mowa
nigdy nie zanikła tam gdzie żyją nasi Rodacy. 
Pozdrawiam Zofia Wojciechowska Radio Wnet Zielone Dzieciaki- Mrągowo,
Polska 
www.radiownet.pl/radio/zielone-dzieciaki/

komentarze (0) | dodaj komentarz

www.mfwzp.pl

Tadeusz Urbański uczestnik Światowego Forum Mediów Polonijnych. Dziennikarz, litrat i humorysta. Mąż i ojciec rodziny polskiej w Sztokcholmie. Znawca w zakrsie pracy wydawniczej. Zaprzyjaźniony z naszym radiem Wnet Zielone Dzieciaki podzielił się swą prozą, która w 2009 roku zdobyła nagrodę  XVII ŚFMP.

Zaczyna się tak...

"KAMIEŃ PAMIĘCI  

Czas przeszły niedokonany

KAMIEŃ PAMIĘCI Gdy mój kolega Michał zaproponował mi podróż do jego rodzinnych korzeni, miałem wątpliwości, czy odnajdziemy siedlisko rodziny, mające się znajdować o kilkanaście kilometrów na zachód od miasta Połock na Białorusi. Mieliśmy do dyspozycji pamiętnik ojca Michała, w którym zawarte były informacje o historii rodziny oraz szczegółowe opisy okolicy. Autor, Olgierd Missuna zadbał, by na kartach pamiętnika było wszystko mogące przydać się w podróży do tego miejsca.  Zabołocie (siedzibę mojego ojca) z folwarkami Zalesiem i Kaczanowem, a w dawniejszych czasach Dubrowki i Bezdziedowicze (skonfliskowane po 1863 r. i oddane gubernatorowi witebskiemu Rimskomu Korsakowi), Homel i Czerwony Róg, Mojsiejowa Góra, Rżawiec (należący do mojego pradziada Józefa a odziedziczony przez jego wnuczkę Joannę, późniejszą Laskowską, matkę Ottona ...”.

A familia Missunów herbu Kotwica, nie była może wszystkim znana, ale znaczna.  ...Długosz w Kleynotach Polskich na karcie setnej i Paprocki na karcie sto dwunastej pisząc o Familii Missunów wyraża, iż Missuna kasztelan był delegowany do Ottona III względem koronacji Bolesława Chrobrego I-go Króla Polski w roku Tysiąc osiemdziesiąt pierwszym, a Kromer Magius i Golefrans świadczą, iż w roku 1146 Missuna poznański wojewoda Władysława II-go na tron wynosił”. Autor pamiętnika wielokrotnie mówił synowi Michałowi, że marzył o pojechaniu w tamte strony po ostatniej wojnie, chociaż nie było do czego. Rodzina wyprowadziła się z Zabołocia jeszcze za jego pamięci, w roku 1918, do Warszawy, zostawiając wszystko pod opieką rządcy. W dwa lata poźniej doszły do Warszawy wieści, że posiadłość została spalona w czasie działań wojennych. W rodzinie od lat przekazywano wiedzę o korzeniach, lecz nie obnoszono się z tym. Wiadomo było, że wielu z Missunów było żołnierzami i urzędnikami państwowymi, inni szukali szczęścia i pieniędzy na świecie, m.in. w Rosji.  Ród Missunów wpisany był do VI księgi szlachty rodowej. Z posiadanych dokumentów wiem o Janie Marcinie Missuna, który  ...za króla polskiego Jana III szczególną dzielnością, męstwem i odwagą swoją zjednał powszechny dla się szacunek, wtenczas to jest w roku 1678 miesiąca października dnia dwudziestego piątego, Król pomieniony w nagrodę okazanych zasług Ojczyźnie przez Przywilej własnoręcznym podpisem przy pieczęci Państwa stwierdzonym wyniósł onego na urząd Podstolego Ziemi Łukowskiej.”(...) Dalej Marszałek Guberni Witebskiej pisze o Missunach rotmistrzach, pułkownikach, cześnikach, podczaszych, asesorach i pisarzach ziemskich, by stwierdzić że:  Stosownie do przepisów Najwyższej o Dworzaństwie Hramoty Paragraffu dziewięćdziesiąt wtórego, punktów trzeciego, siódmego jedynastego, trzynastego y czternastego, całą tą Familiją za aktualną rodowitą starożytną szlachtę uznajemy i przy wszelkich prerogatywach szlacheckich na zawsze zachowujemy...” 1
1 Michał z zapisków ojca sporządził mapę rodzimej okolicy. Poczuliśmy się mocni geograficznie i terenowo na wschód od Połocka obeznani. To była rzewnie naiwna mapa z wyobraźni i z Internetu. Wydawało sie, że dzięki niej trafimy do Zabołocia bez przeszkód. Co prawda na współczesnych mapach nie było Zabołocia, ale były widoczne miejscowości okoliczne - zatem skręt w prawo, mostek, po lewej staw, ogromny kamień i wzgórze ze starym dębem. Wydawało się, że skoro wiemy czego szukać – to znajdziemy. Tylko jechać!  ...od Połocka do Farynowa staliśmy już na korytarzu żeby zdążyć wysiąść, bo w Farynowie pociąg stał krótko jak na tamte czasy i tempo podróży, bo całe 10 minut”. (...)  Do Zabołocia było 7 wiorst przez lasy, z rzadka przerywane polami”. (...)  Zabołocie było położone na wzgórzu, droga prowadząca do alei kasztanowej pięła się pod górę, rozdzielała na dwoje ramion otaczających ogromny głaz okrągły i spłaszczony, na którym lubiliśmy przesiadywać i zawsze tam oczekiwaliśmy przyjeżdżających gości czy też tych co nadjeżdżali ze stacji Farynowo. Widok z kamienia był rozległy. Przed nami biegła w dół droga, szeroka, gliniasta, rozjeżdżona, z  prawej strony, u podnóża pagórka był niewielki staw, a na jego brzegu łaźnia, nieodłączny rekwizyt wsi białoruskiej. Droga przebiegała przez mostek i szła potem równiną otoczoną polami. Po paruset metrach, na rozstajnych drogach stał krzyż, który po kryjomu mój ojciec ze swoim rządcą Mironem Gospodzionok ustawili w nocy, na miejsce starego, wywróconego przez burzę. Po kryjomu, bo władze nie pozwalały wtedy ustawiać nowych krzyży katolickich. Droga skręcała pod ostrym kątem prawie 45° w prawo do Woronowszczyzny i Bykowszczyzny, prosto – biegła lekko zbaczając na prawo, między dwoma brzeźniakami, do Farynowa, a jej lewe rozwidlenie szło poprzez Dubrowkę i Bezdziedowicze... ” Zaplanowaliśmy czytanie w terenie z zapadłych fundamentów, układu drzew i stawów – z pozostałości tego, co wznosiło się na wzgórzu przed 1920 rokiem.   Dwór był drewniany parterowy i słomą kryty, ale wygodny i mogący pomieścić dużo osób. Wchodziło się przez ganek wsparty na czterech kolumnach do przedpokoju. Nad drzwiami wejściowymi wisiał obrazek Matki Boskiej z napisem: ”O Mario, chroń ten dom i wszystkich co doń wchodzą i wychodzą”. (...)  Podwórze kwadratowe otoczone było budynkami, a więc w środku stał dwór, z lewej strony – kuchnia, piekarnia, mleczarnia, pokoje dla służby, z prawej – stary, też słomą kryty, świren z pięknymi podcieniami. Naprzeciwko dworu – stajnia i wozownia, murowane, kryte gontem. Na prawo między stajnią a świrnem znajdowała się brama wjazdowa prowadząca do alei kasztanowej,...” (...)  Na środku podwórza był okrągły gazon i klomby z piwoniami, hortensjami, różami sztamowymi i karłowatymi oraz mnóstwem różnych kolorowych kwiatów. Na prawo od domu był park. Podwórze otoczone było wokoło starymi jesionami, od których prowadziły do parku dwie długie aleje jesionowe, łączące się ze sobą aleją lipową i rozszerzające się w środku w wielką altanę otoczoną co najmniej stuletnimi, grubymi wyniosłymi lipami. Na środku lewej alei był olbrzymi trzystuletni dąb, którego pnia cztery dorosłe osoby nie mogły objąć. Między alejami opadającymi w dół, a następnie pnącymi się do góry była łąka, a w środku obrośnięta starymi wierzbami sadzawka, zawsze zasnuta rzęsą. Od altany lipowej prowadziła aleja bzów... ” Planując przed rokiem podróż, byliśmy optymistami właśnie ze względu na ten szczegółowy opis okolicy. Ale równolegle snuliśmy najczarniejsze scenariusze, w których na zabołockim wzgórzu mógł być kołchoz, fabryka lub koszary. Informację o tym ogromnym polodowcowym kamieniu, który stał się dla nas punktem orientacyjnym, mieliśmy jako drogowskaz. Jednak i co do tego były wątpliwości, czy może nie został wyrwany z ziemi na jakiś pomnik czy cokół dla bolszewickiego herosa? 

W Zabołociu było zawsze rojno, poza Babusią i Irką Moraczewską przyjeżdżali na dwa lub trzy tygodnie ciocia Bronia Moraczewska, Iwon Moraczewski i Mamy bracia – wujowie Stefan, Stanisław i Eugeniusz Ossowieccy, bywała także ciotka dr Jadwiga Korzon i ciocia Lunia, żona stryja Wojciecha Missuny...”. W końcu XIX i na początku XX wieku Zabołocie i okoliczne dwory zamieszkiwali Polacy i do tego spokrewnieni, jak to bywało często wśród polskiej szlachty. Adolf Missuna z Zabołocia, dziadek autora wspomnień, miał brata Bolesława, który ożenił się z Katarzyną Koziełł-Poklewską z pobliskiej Bykowszczyzny, rodzoną siostrą słynnego polskiego milionera z Syberii, Alfonsa Koziełł-Poklewskiego. Z tego związku w Zabołociu urodziła się w 1869 roku Anna Missuna, późniejsza pierwsza kobieta geolog, paleontolog i botanik w Europie Wschodniej. Tu spędziła dzieciństwo, w Rydze była nauczycielką matematyki i języka polskiego, a po studiach w Moskwie była wykładowcą na moskiewskim Uniwersytecie i Instytucie Geologicznym. Zmarła w Moskwie w 1922 roku.

W Zabołociu przed rokiem 1918 bywali krewni, przyjaciele i znajomi nie tylko na czas wakacji. Z Petersburga przyjeżdżał generał Jan Jacyna (1864 – 1930), żonaty z siostrą jasnowidza Stefana Ossowieckiego, brata Wandy Missuny, matki autora wspomnień. Inżynier chemik Stefan Ossowiecki bywał tu częstym gościem i przyjeżdżał aż z Moskwy, gdzie był właścicielem wielkiej fabryki farb i lakierów, założonej przez jego ojca Jana, asystenta Dymitra Mendelejewa. Matka jasnowidza, Bona z Newlin-Nowohońskich, pochodziła z Kowieńszczyzny.  Babka, nosząca niezwykle rzadkie imię  Bona”, uosabiała w mojej wyobraźni królową Bonę, o której wiedziałem tylko tyle, że była Włoszką, żoną Zygmunta Starego, że nienawidziła swojej synowej Barbary Radziwiłłówny i kazała ją otruć i oczywiście była podobna do Bony na obrazie J. Matejki, na którym dworzanin w ukłonie podaje jej kielich wina. W młodości była bardzo piękna, o czym świadczyły liczne jej fotografie i portrety. Portretował ją Żmurko (portret ten spalił się w czasie Powstania Warszawskiego w mieszkaniu Stefana Ossowieckiego przy ul. Marszałkowskiej 17) i Jan Matejko. Bez mojej wiedzy babka w 1938 r. sprzedała ten ostatni portret Muzeum Narodowemu, wisi on obecnie w Muzeum w Gdańsku. Babka królowała na Bolszoj Gruzinskoj trzymając żelazną ręką męża, dzieci i służbę”. Pałacyk Ossowieckich przy tej ulicy w centrum Moskwy istnieje do dziś. Niedaleko mieszczą się ambasady Polski i Niemiec. A fabryki z całym majątkiem oczywiście przepadły po 1917 roku... OOO 1
1 Jest drogowskaz: Woronowszczyna Dwór! To znaczy, że jesteśmy prawie na miejscu! Zabołocie, albo co z niego pozostało, powinno być w zasięgu wzroku. Ale żadnego wyraźnego wzgórza nie widzimy. Kępy drzew na niedalekich pagórkach, łagodnie pofalowane pola i gdzieś daleko pasące się wielkie stado krów. Miejscowość Woronowszczyna Dwór to chałupa ogrodzona wiejskim płotem, poszarzała ze starości, z anteną telewizyjną na eternitowym dachu. Przed domem samochód, a na zapleczu kilka skromnych zabudowań gospodarczych. Tu musiało być kiedyś zwykłe wiejskie gospodarstwo, część tej prawdziwej Woronowszczyzny Szystowskich. Ale po dworze ani śladu.  Jeśli chodzi o sąsiedztwo, to odwiedzaliśmy 4 najbliżej położone majątki; Woronowszczyznę – Szystowskich, Bykowszczyznę – Poklewskich-Koziełł, Rżawiec – Laskowskich i Ujście – ciotki Tekli Dziedzielowej. Najbliżej położona była Woronowszczyzna, dokąd zwykle chodziliśmy piechotą, bo oddzielał nas niecały kilometr. Po drodze był mały cmentarzyk, na którym pochowani byli Missunowie i Szystowscy”. Zatrzymujemy się przed domem, z którego przywołana przez dzieci wychodzi starsza, z wiejska ubrana kobieta. Kiwa ze zrozumieniem głową na wieść, że szukamy jakichś miejsc sprzed lat – Zabołocia, kamienia, cmentarza, czy wielkich drzew. Może pomyślała o swojej rodzinnej okolicy, którą jako wysiedlona zostawiła gdzieś daleko, by uchronić życie w czasach stalinowskich? Tutaj miejscowi często nie chcą mówić o czasach przedwojennych. Jeśli jakieś wspomnienia, to najdalej z ostatniej wojny, a i to ostrożnie, bo nie wiadomo kto przyjechał i w jakim celu pyta. Ale rozmawiamy mając ich za tutejszych i ufając w ich wiedzę. Czy ktoś tu pamięta stare czasy? Właśnie my Paliaki, gdzieś ze świata, poszukujący dalekiej przeszłości i oni, dla których dawno - to lat temu pięćdziesiąt, a może nawet tylko dwadzieścia. Wychodzi z domu mężczyzna mówiący po rosyjsku z ukraińskim, jak się wydaje akcentem, a babuszka, (prawdopodobnie matka) czysto po rosyjsku. Mówi, że gdzieś tam za Bykowszczyną mieszka jakaś stara kobieta (zapewne autentyczna miejscowa), może ona coś wie, a żadnego wielkiego kamienia w najbliższej okolicy nie ma. Ona tu sama przyjezdna, z Połocka, na daczę ... Kilka starych dębów jest niedaleko, stawy również. My zaś przekonani, że jesteśmy tuż tuż, nie chcemy się oderwać od tej chałupy, od płotu, od tych ludzi, jakby oni byli jedynym źródłem przydatnej nam wiedzy o okolicy. Wszak Zabołocie jest z pewnością po prawej stronie drogi, ale nie wiemy jak tam dotrzeć. Sytuacja jest beznadziejna i nie pomogą tu dostępne arcynowoczesne środki w postaci GPS-u czy satelitarnych fotografii z Google. Posiadłość rodu Missunów przepadła w historii, a jedyną wskazówką to tekst wspomnień. To wciąż za mało, by odnaleźć fundamenty dworu, okazały dąb, dwa stawy czy sady owocowe. Ale czy jabłonie żyją sto lat? I gdzie jest ten kamień?  Kamień ten miał swoją legendę. Ojciec opowiadał, że któryś z moich przodków, którego żona chorowała, a leczył ją doktor z Połocka, gdy kuracja nie pomogła i chora zmarła, oczekiwał na przyjazd lekarza przy tym kamieniu, a gdy nadjechał kazał go na tymże kamieniu swoim parobkom obić”.

Ogromny kamień powinien przecież gdzieś być. Łatwiej by było odlać podobny z cementu niż ten wykopywać z ziemi. Znów pytamy. - Nie takiego wielkiego to tu nie ma. W Połocku jest taki stary, z napisami, przy kościele, ale tu nie... Ale tu niedaleko przywieźli kiedyś kamień z napisem dla jakiejś pani archeolog... – dodaje. Spoglądam na Michała i... dech nam zaparło! Już wiemy, że czeka nas niespodzianka. Przywołuje wnuka i każe mu przeprowadzić nas przez pola. Rzeczywiście, idziemy na przełaj, może 600 metrów, przez pole, później pokonując rowy, krzaki i obok sadu starych kwitnących jabłoni wychodzimy na niewielką polankę, gdzie stoją niedopalone fragmenty dwóch małych domów. Do jednego z nich wciąż doczepiony jest kabel wysokiego napięcia z pobliskiego słupa. - Jeszcze niedawno w tych domach mieszkali jacyś ludzie. Ale się spalili. To tu – mówi po rosyjsku chłopiec, wskazując na resztkę starego kamiennego fundamentu, na tle którego postawiono duży kamień z przykręconą metalową tablicą informującą po białorusku:

SIEDZIBA ZABOŁOCIE TU URODZIŁA SIĘ HANNA MISUNA NASZA PIERWSZA KOBIETA – GEOLOG, NAUKOWIEC 1868 – 1922

Ktoś wczoraj czy przedwczoraj, zatknął za tablicę kilka drobnych, polnych kwiatków. Kto to był i czym się kierował schylając po te kwiatki? Z jaką myślą wetknął je za tablicę? A może to było tylko dziecko, kojarzące tablicę na kamieniu z grobem? Przeczytaliśmy inskrypcję, ja idę szukać dalej, a Michał usiadł na kamieniu, zapalił papierosa i przeniósł się na kwadrans w świat pradziadów. To było dla niego mocne przeżycie. Dotarł do swojej prywatnej, białoruskiej Atlantydy. - W jednej chwili przypomniałem sobie wszystkie rodzinne opowieści dotyczące tego miejsca, przekazy a nawet nieistotne drobiazgi, których ojciec nie uważał za stosowne opisać we wspomnieniach. Siedząc na kamieniu, z wyrytą w metalu nazwą Zabołocie, której zawsze szukałem przeglądając mapy północnej Białorusi, zbliżyłem się do przeszłości gnany sentymentem rodzinnych przekazów. Dzięki odnalezieniu pramiejsca mojej rodziny, widzę tych wszystkich ludzi w konkretnym punkcie. Oni w większości rodzili się w domu na tym wzgórku między dwoma stawami, w miejscu zwanym Zabołociem, bez wspominania którego, odkąd sięgam pamięcią, nie obeszły się żadne spotkania rodzinne. - Ojciec marzył o tym, by przyjechać tu choć raz i odetchnąć powietrzem dzieciństwa ale zmarł w 1977.  Tylko on mógł powiedzieć jak tu było, gdzie stały poszczególne zabudowania. Dziś, nie można już zrekonstruować przeszłości sprzed czterech pokoleń. Tekst i fotografie, które mi pozostawił, wyjaśniają wiele, ale nie wszystko. Szukałem Zabołocia, konkretnego pagórka, kawałka ziemi, myśląc naiwnie, że 1
1 zdołam odtworzyć przeszłość sprzed stu lat. A tu ona wyszła ku mnie naprzeciw mimo ogromnej porcji historii i lokalnej geografii. Jestem zaszokowany również tym, że napisano iż była to posiadłość Missunów. A to wszystko dzięki mojej sławnej stryjecznej prababce Annie. Znaleźć coś z dawna zapomnianego, to nie tylko miła przygoda jaka się czasami trafia, gdy tropimy po śladach przeszłość. Nawet, gdy po trzydziestu latach wracamy w pamiętne miejsce, staramy się tę przeszłość odtworzyć, a nawet jej dotknąć. A czy rozmyślając w takim miejscu, nie zatracamy się we wspomnieniach? Nie wypatrujemy znajomych sylwetek i twarzy?  Do Ujścia jechało się przez wieś Dubrowki, koło białej cerkiewki, przez niekończące się lasy, koło majątku Bezdziedowicze, będącego letnią siedzibą generał-gubernatora witebskiego hr. Rimskiego-Korsakowa, przy czym Ojciec mi mówił, że wszystko to należało kiedyś do Missunów, lecz zostało po 1863 r. zasekwestrowane przez rząd carski”.

To rodzinna okolica Michała, chociaż urodził się w Warszawie, ale z pewnością kraj rodzinny jego ojca Olgierda i większości Missunów od wielu pokoleń wstecz. Ojciec czuł się Polakiem mimo poddaństwa obcemu cesarzowi. Tak opisuje wnętrze domu w Zabołociu.  Drzwi z przedpokoju na prawo prowadziły do dużego salonu. Miał on trzy okna od frontu i jedno boczne, umeblowany był starymi meblami w stylu Ludwika Filipa, krytymi jedwabiem koloru starego złota, zaraz przy drzwiach na prawo stał stary palisandrowy fortepian, na ścianach wisiały litografie przedstawiające Napoleona, Kościuszkę, Kilińskiego, Mickiewicza, widoki Wilna i jego okolic. Na wprost z przedpokoju był duży stołowy, a na jego ścianach kolorowane litografie ilustrujące pamiętniki Jana Chryzostoma Paska w mahoniowych ramkach, na prawo drzwi prowadziły do dwóch gościnnych pokoi, na wprost na dużą oszkloną werandę (dobudowaną gdzieś w 1912 roku), w której jak było ciepło jadaliśmy wszystkie posiłki”. Po dworze nie został żaden ślad. Orientujemy się gdzie stał, bo przecież był odwrócony tyłem do stawu. Dzięki temu rozpoznajemy spalone ruiny dawnej piekarni, gdzie czerni się zwał starych, osmalonych  cegieł. Trzeba nam dalej, a należałoby zostać jeszcze dłużej, żeby najdokładniej odtworzyć w terenie całe obejście, przekonać się czy istnieją resztki innych budynków poza fundamentem świrona, popatrzeć po bujnych zaroślach, obejść obydwa stawy, odnaleźć resztki czterech lip, które wyznaczały ongiś altanę. - Zapomniałem...- mówi Michał. - Ten kamień po prababce wytrącił mnie z równowagi historyczno-rodzinnej. Nie zabrałem nawet garści ziemi spod progu domu i całkiem zapomniałem dokładniej poszukać cmentarza. Zanim tu przyjechałem, marzyłem, że może coś jednak zostało. Coś, czego można dotknąć... W drodze powrotnej odwiedzamy Bykowszczyznę i inne wioski. Ale wciąż ciągnie nas do Zabołocia. Przejeżdżając przez miasteczko Wietrzyn, na skrzyżowaniu zauważamy kamień, jakby podobny do tego z Zabołocia. Na sztucznym pagórku stoi prawie identyczny, również z tablicą głoszącą po białorusku:
ULICA HANNY MISUNY NA CZEŚĆ PIERWSZEJ KOBIETY- GEOLOGA NASZEJ RODACZKI

Jeszcze raz chcemy rzucić okiem na Zabołocie, idąc zgodnie z opisem, tak jak się należy, od strony drogi.  ...przed Zabołociem była góra, na którą Kazimierz wjeżdżał zawsze galopem, przed górą z lewej strony staw, nad nim łaźnia, a zaraz za nim zaczynał się park. Mijaliśmy wielki kamień i wjeżdżaliśmy w aleję kasztanową, prowadzącą do dworu. Słychać było gwałtowne ujadanie psów, pojazd wjeżdżał w bramę, skręcał w lewo, szybkim kłusem objeżdżał okrągły gazon i zatrzymywał się przed gankiem”. Wiadomo, że dzieciństwa się nie gubi i pozostaje ono jedynym punktem stałym na resztę życia. Odniesieniem do dorosłości, wspomnieniem dającym pożywkę na dalsze lata. Warto je mieć dla siebie, bo staje się ono tym ważniejsze, im jesteśmy starsi. Tylko dla młodzieży jest bezwartościowym wstępem do wczesnej dorosłości. Tyle można opowiedzieć o ojcu Michała. Pozostawił jedynakowi spisaną historię rodu i najpełniejszy wybór z pamięci wszystkich informacji o sobie i o rodzinnym gnieździe – Zabołociu na Białorusi. Historia wyznaczyła tym terenom ciężkie dzieje. Siedlisko spalone zostało w 1920 roku. Wzgórze jest poorane nierównościami i nie przypomina równego terenu bogatego obejścia dworskiego. Ale dzięki opisowi ze wspomnień Olgierda Missuny, dębu, fundamentów świrona i ruin piekarni, zorientowaliśmy się co do rozkładu budynków. Obejście nie było aż tak rozległe, jak sugerowała dziecięca optyka autora. Opisywane wzgórze zapewne było wyższe, wyraźniejsze, gdyż przez 90 lat było spłukiwane deszczami i topniejącym śniegiem. Dlatego nie widać go z drogi. Poza tym, opisywane było po latach, z dziecięcej perspektywy, gdy nie było aż tak wysokich drzew i były zabudowania. Droga prowadząca do dworu była od 1920 nieużywana i zarosła, zatem nie mogliśmy jej zauważyć by skręcić do Zabołocia zgodnie z opisem. Aleja kasztanowa całkiem zanikła. Co prawda na jej miejscu rosną trzy spore kasztanowce, które jakby na pocieszenie usiłują pilnować dawnego traktu i porządku przed wjazdem w bramę. Te drzewa były świadkami (dla nas, nie dla innych), że niegdyś było tu zupełnie inaczej. Zresztą po bramie nawet drzazga nie została. Koniec odwiedzin. Wracamy, żegnając utrwalone w metalu Zabołocie, przekraczamy nieistniejący różany gazon, dalej przez wyimaginowaną bramę mijamy trzy kasztanowce, wchodzimy na starą drogę o ledwo widocznych zarosłych koleinach. Zaraz po lewej duży pagórek.

To nasz drogowskaz, kamień, który przez te lata pokrywały okłady ze spadłych liści, mchu i nawianej ziemi. Zupełnie na tym bezludziu zanikł pod porosłą trawą.

                                                                                                     Tadeusz Urbański 

         20680
© 1999-2010 o2.pl sp. z o.o.

Wszelkie prawa zastrzeżone

*publikacja za zgodą autora

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

Żubr w Puszczy Białowieskiej.

komentarze (0) | dodaj komentarz

Na ZAMKU W 
OLSZTYNIE  Floryści Dzieciom AKCJA
,zainaugurowana w Warszawie w Ogrodzie Botanicznym UW podczas Święta Róż i na
placu Zabaw w Centrum Zdrowia Dziecka
 Inicjatorem Akcji jest portal florystyki
www.forumkwiatowe.pl oraz wielu innych Zielonych Przyjaciół, 
wśród nich MuzeumWarmii i Mazur
. Pospolite kwiatowe ruszenie objęło całą Polskę

W dniach  sierpniowych, na zakończenie wakacji
uczestniczyło w nim Mrągowo i Olsztyn.. 
W malowniczej scenerii gotyckiego zamku
gdzie znajduje się Muzeum Warmii i Mazur najmłodsi  oraz  ich
rodzice  mogli poznać tajniki sztuki układania roślin. Na zakończenie 
wakacji   w  dniu  24  sierpnia  o  godzinie
10.00  odbyły się  zamkowe warsztaty  florystyczne,  
prowadzone przez  animator, florystki Zofię Wojciechowską
 oraz trenera z szkoły policealnej " Atena"
 kształcącej  na  kierunku technik  florysta Katarzynę Ząbek.
 W trakcie trwania spotkania dzieci
mogły poznać różne gatunki roślin. Były  pięknie kwitnąc o tej porze
roku nawłocie, dziewanny i róże, nawet te japońskie nazwane eustomą

Uczestnicy  otrzymali zaproszenie do programu  realizowanego
 od lat przez mrągowskie
 Stowarzyszenie ZIELONE DZIECI
 pod nazwą Zielone Dzieciaki-Ogród Cudów

 
 Zielone warsztaty są cykliczną formą spotkań z mazurska przyrodą
 przez ekoflorystykę.
 W trakcie trwania warsztatów wykonane zostały oczywiście
 jak zawsze samodzielne prace
 kompozycje z użyciem nie tylko roślin ale też innych
 mniej  znanych tworzyw
.Na zakończenie spotkania  Dzieci z rodzicami chętnie odpowiedziały
 na zadane pytania w naszym konkursie "Zielono Przytomni"
 a wszystkie prawidłowe odpowiedzi
 zostały nagrodzone drobnym upominkiem.
 Uczestnicy otrzymali torby ekologiczne 
a  każda wykonana
 praca  mogła być zabrana do domu.

 Gorąco zapraszamy na następne spotkania.

Odbywają się one w ponad 30 mejscach Polski min Kraków, Lublin
, Opole, Świdnica Śląska,
 Szczecin, Gdańsk, Poznań, Warszawa..Poznań,
Kraków,Świdnica Śląska, Łódź, Olsztyn, Bielsko- Biała, Lublin,
 Dobrzyce, Szczecin, Gliwice, Wrocław
, Zgorzelec,
Szydłowiec,Lubieniec, Gdańsk,
 Kielce, Kolbuszowa,Gniezno, Turek, Bogatynia,Chorzów
, Rzeszów, Skoczów, Warszawa, Mrągowo..

.każde z
nich pod wspólnym tytułem FLORYŚCI DZIECIOM -
 a wszystko po to by wspomóc naszą sztuką florystyki
 konkretne dziecko. Czteroletnią Amelkę Sykut z Lublina
. Dziewczynka ma poważne problemy ze słuchem
 i czeka ją wiele skomplikowanych operacji. Chcemy jej pomóc

Pozdrawiamy Wszystkich,
Zosia Wojciechowska i Katarzyna Ząbek, ZIELONI PRZYJACIELE

 Specjalnie Dziękujemy:

Zamkowi:) Dyrekcji Muzeum Warmii i Mazur,
 Adzie Bogdanowicz i Ani Kraszewskiej z działu edukacji,

Radio Planeta:) Oldze Kozłowskiej, Monice i Sebastianowi,

Sylwii Zadwornej z Wiadomości Uniwesyteckich UWM w Olsztynie

oraz

naszej Hani Brakonieckiej

Prowadzenie: Kasia Ząbek ze Szkoły Ateny

Zosia Wojciechowska- Pracownia Ekoflorystyczna Magiczne Chwile z Mrągowa

AKCJA FLORYŚCI DZIECIOM

reportaż http://www.radiownet.pl/radio/wpis/8424/

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

Kochani

poniżej wklejam post naszej Forowej Koleżanki Karoliny.

Podejdzie do całej  sytuacji ze zrozumieniem.

DLA NIEJ :)JEST NASZA AKCJA FLORYŚCI DZIECIOM...

DZIECI DZIECIOM Floryści niosą radość i nadzieję, przez kwiaty i zielone warsztaty florystyczne." Zielona Repubika Florystów".

Kto zechce pomoże i wesprze naszą Koleżankę.

Dajcie jej chwilkę i nie pozwólcie, aby została sama.

"Moi Drodzy biorący udział w akcji Floryści Dzieciom, Januszu...

Ten post będzie niejako moim postem pożegnalnym na nie wiem jak długi czas.
Sytuacja u nas jest krytyczna.
Podczas ostatniej wizyty w Warszawie (13.08) oglądał Amelkę dr Mrówka.
Implant po prawej stronie wg.jego oględzin nie powinien już działać- elektrody prawie całkiem się wysunęły ze ślimaka na zewnątrz.
To bardzo źle, ponieważ zwiększyło się ryzyko jego urwania.
Jeżeli urwie się i choćby najmniejsza jego część pozostanie w ślimaku..cóż- tracimy to ucho na zawsze, gdyż nie ma możliwości usunięcia z niego szczątkowych elektrod.
Do chwili obecnej nie ma podjętej decyzji o dalszym postępowaniu, gdyż są na ten temat dwie teorie.
Profesor Skarżyński uważa,że podczas jednej operacji można usunąć go i zaimplantować ucho.
Dr Mrówka twierdzi,że przez to, iż zainfekowana elektroda wciąż tam tkwi okolica jest nadal zakażona i uważa,że powinno się usunąć implant, zaszyć otwór po elektrodzie podać Amelce antybiotyki i dopiero po pewnym czasie implantować to ucho.

Druga teoria wydaje się być ostrożniejsza, ale nie zapominajmy,że Amelkę czekały by kolejne dwie operacje, a nie jedna. Ryzyko powikłań wzrasta o 100%
Najbardziej przeraża fakt,że jednym z nich jest wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego- co może spowodować ślepotę.
Nie wiem, czy będziemy mieli cokolwiek do powiedzenia w tej kwestii....może dowiemy się czegoś podczas wizyty 30 sierpnia kiedy to Amelka będzie miała podłączony lewy implant.

Od wtorku prawy implant nie działa jak powinien. Amelka słyszy - hmm praktycznie nie słyszy. Urządzenie albo wyłącza się co chwilę..a włączone też jakby nie działało..bo widzę,że nie ma reakcji.
Amelka mówi krzycząc, pewnie dlatego,że siebie nie słyszy.Zaczęła wymyślać sobie piosenki o wróżkach, motylkach królewiczach i smokach..śpiewa sobie i pyta mnie czy ja słyszę co ona śpiewa.
Wtedy jest dobrze...to układanie piosenek bardzo ją wciąga, ma zajęty umysł.
Gdy jej się znudzi nie jest już tak kolorowo...wtedy denerwuje się, piszczy..płacze,krzyczy
targają nią skrajne emocje.
Jestem fizycznie wykończona.

Moi Drodzy.
Chciałam bardzo, bardzo szczególnie podziękować Administracji forum, Tobie Janku- za to,że mieliście nas na myśli...

jessi-która pierwsza postawiła u siebie skarbonkę, która była w swoim "ogródku"
najwspanialszym Amelkowym ambasadorem ,za serce jak na dłoni i jeszcze za coś;*

parvi za skarbonę, za aukcje karmelkowe..za to,że byłaś jesteś i będziesz "siosiu" Mado:*

Joli "Innej Babci" Darskiej- za noclegowanie, za pudło, za to, że nawet nie wie czy do mnie dzwonić..Jolciu dzwoń!!!!!!nie musimy tylko o tym rozmawiać :*

Margarett..za skarbonę, za pozytywną energię, za alarmy forumowe..:*

tuli..za modlitwę, i za spokój..:*

Zosi Wojciechowskiej...za dedykację, za stosy wzruszeń i hektolitry łez im towarzyszące..za piękne rozmowy we Wnet, za liryczność i delikatną dobroć..mam nadzieję,że Kasia wystarczająco mocno Cię wyściskała od nas :*

narwen..za piękne słowa wypowiedziane, za spokój i opanowanie:*

Monice Bębenek za to,że nieskutecznie próbowali nie dojść Ci do słowa w telewizorze, a Ty dałaś rade:*

Sami widzicie chcecie czy nie chcecie..jesteście cząstką nas, zawsze będziecie i nic tego nie zmieni !!!!!!

Jejq..wiem,że to zapewne nie wszyscy..

Dlatego dziękuję Wszystkim

Nie jestem w stanie ciągnąc tego dalej..dzwoniłam do Fundacji..Pani zajmująca się zbiórkami jest na urlopie do 22.08..wcześniej nikt niczego nie ruszy..
Akcje nie zbiegły by się ze zbiórkami podczas Floryści Dzieciom..mimo tego dziękuję Wam..wiem,że głupio się powtarzam..ale brak mi po prostu słów..


gdyby ktoś miał ochotę pogadać, dowiedzieć się co u nas..ot tak po prostu.

Wszystkie pozostałe słowa nie wypowiedziane, teksty nie napisane, sprawy nie dokończone zwalam na swój obecny odległy od normalnego-- stan świadomości... _________________

www.rosamelia.com.pl

.....padający w przepaść nie pyta, czyje ręce wyciągają się, by go ocalić.

— Paulo Coelho

Pozdrawiam ciepło wszystkich uczestników Akcji Floryści Dzieciom

Janusz Błaszczyk

Jesteśmy z Wami Zosia i Zielone Dzieciaki

komentarze (0) | dodaj komentarz

Floryści Dzieciom  

Po raz pierwszy ruszyła ogólnopolska akcja Floryści Dzieciom, w niej też i Mrągowo. Idea jaka przyświeca tej akcji jest pokazanie najmłodszym piękna natury oraz kreatywnie spędzanie czasu przez kontakt z roślinami.

,,Floryści Dzieciom” to program adresowany dla najmłodszych i ich rodziców.- Chcielibyśmy podarować taki kwiatowy dar mieszkańcom Mrągowa. Zielone Warsztaty jako spotkanie z florystyką jest ciekawą formą spędzenia czasu w ostatnie dni wakacji dla wszystkich.

Zapraszamy na relację z spotkania otwartego dla każdego w Mrągowskim Muzeum. W ramach akcji pokazaliśmy jak piękna jest przyroda naszego miasta i jak bardzo jest ono wyjątkowe ze względu na swą przyrodniczą historię. – organizatorem była Zosia Wojciechowska prezes Stowarzyszenia Zielone Dzieci.

Warsztaty odbyły się 14 sierpnia o godzinie 11.00 w Muzeum w Mragowie na ul. Ratuszowej 5, prowadzone przez animator - Zofię Wojciechowska oraz trenera z szkoły policealnej „Atena” kształcącej na kierunku technik florysta - Katarzynę Ząbek.

 

 

 

W ramach akcji odbedą sie także spotkania 15 sierpnia na Oddziale Dziecięcym w Powiatowym Szpitalu w Mrągowie oraz 24 sierpnia na Dziedzińcu Zamku w Olsztynie.

Patronat honorowy nad akcja objęła Burmistrz Mrągowa Otolia Siemieniec

 

Pozdrawiamy

Katarzyna Ząbek i Zosia Wojciechowska

Organizatorem akcji jest: Portal Polskich Florystów www.forumkwiatowe.pl

Partnerem akcji jest: EuroFlorist

 

Patronat Honorowy: Biuro Kwiatowe Holandia

 

Platynowy sponsor:

"Viktoria" Grzegorz Woźniak

 

 

Sponsorzy:

Victus-Emak Sp. z o.o

Fleura Polska

www.papierdekoracyjny.pl

 

Patroni medialni imprezy:

NDIO Flora, Florum, Bukiety i RADIO WNET

 

Szkoły ATENA Sp. z o.o 10-035 Olsztyn,

 ul. Kołłątaja 5 lok.  321  (  Starówka  )  tel./fax 89 521-49-40 2. Hurtownia kwiatów  Fikus J. Szymański, 

M. Zajączkowski ul. Składowa 3 tel. 89-526-4

Zofia Wojciewchowska- Kwiaciarnia Zosia~

Pracownia ekoflorystyczna Magiczne Chwile w Mrągowie

 

 

 RELACJA  www.radiownet.pl/radio//zielone-dzieciaki/

komentarze (0) | dodaj komentarz

Stowarzyszenie Zielone Dzieci i "Zieloni Przyjaciele"
 wracają się z serdecznym zaproszeniem do Akcji Floryści Dzieciom. 
 


Po raz pierwszy rusza ogólnopolska akcja Floryści Dzieciom,

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

ZIELONYM PO TRAWIE "Zieloni" Przyjaciele dzieciakom czyli Bajkowy plac zabaw przy Instytucie Pomnik Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie

5 lipca 2010

Bawiliśmy się świetnie w zaczarowanej altanie z pachnącego lasem drewna wśród zielonych drzew Międzylesia. Plac zabaw powstał staraniem wielu osób. Fundacja Nasze dzieci przy KO IP CZD wspaniale się spisała w roli koordynatora i twórcy idei budowy tak radosnego miejsca dla dzieciaków...bo wszystkie dzieci są nasze. Plac służy wszystkim... rozwesela dziecięce dni w tym miejscu...

Na zajęcia zielonych warsztatów przyszły dzieciaki z CZD z paniami nauczycielkami ZSS. Dzieci się "rozszalały" i wykonały wiele kompozycji dla siebie, przyjaciół a także rodziców i Kaplicy gdzie jest specjalne miejsce dla ciszy...opiekuje się nim ojciec Jacek Bazarnik.

Radio wnet i KWIATKOWO Was zaprasza na relację ze spotkania z florystyką.

Bowiem było to pilotażowe spotkanie w ramach zachęty dla Wszystkich do udziału w Ogólnopolskiej Akcji FLORYŚCI DZIECIOM prowadzonej przez forumkwiatowe EuroFlorist i Biuro Kwiatowe Holandia oraz Dzieci bez nich nic się nie uda:)

prowadzenie Zosia Wojciechowską,

współpraca nauczyciele ZSS nr.78 IP CZD Elżbieta Nowożycka, BOP Bogumiła Różycka

...co jeszcze się działo?

przekazaliśmy zeszytu edukacyjne. Tryptyk ekologiczny do szkolnej pracowni ekologii, wizyta w gabinecie dyrektora Barbary Idzikowskiej a po drodze wystawa dostępna dla wszystkich w holu siedziby szkoły ~Przywróćmy Pamięć czyli nasza "Akademia Judaizmu". Składanie podpisów pod nominacją dla Zielonego Przyjaciela p. Ryszarda Kosiora oraz wręczenie upominków  dzieciakom od portalu www.chronmyklimat.pl oraz naszego Mrągowa. BO Mazury to cud natury :)

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

W tym roku nagrodę dla najlepszego wolontariusza zdobyła Małgosia Jabłońska wolontariuszka Integrującego Stowarzyszenia Jeden Świat im. prof. Zbigniewa Religi z Białegostoku. Małgosia mimo własnej niepełnosprawności zawsze pomaga innym, mniej sprawnym dzieciom. Możecie już ją znać – z „Krótkiego filmu o Małgosi” umieszczonego na YouTube'ie, który nakręciły jej siostry Zosia i Agnieszka Tucholskie, a który zdobył nagrodę w konkursie Filmoteki szkolnej.

Nagroda za drugie miejsce trafiła do Danuty Lech, założycielki Dąbrowskiego Stowarzyszenia Rodzin w Kryzysie, która jest wolontariuszką już 37 lat. A trzecie miejsce zajęli Emilia i Grzegorz Ziółkowscy twórcy Stowarzyszenia Opiekunów Osób Niepełnosprawnych – cafe mama klub w Różanie.

fot. Zosia Wojciechowska

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

Ekolodzy a powódź

List otwarty środowisk ekologicznych do Rządu, Parlamentu i władz samorządowych oraz mediów

Setki tysięcy hektarów pod wodą, tysiące zalanych domów i ewakuowanych ludzi, kilkanaście ofiar śmiertelnych, miliardowe straty. Zdajemy sobie sprawę, że w tak tragicznej sytuacji mogą rządzić nami  emocje. Trudno uwierzyć jednak, że obserwowana ostatnio bezprecedensowa nagonka na środowiska ekologiczne, m.in. z udziałem prominentnych polityków[1] i niektórych mediów, może odbywać się w demokratycznym kraju europejskim na początku XXI wieku. Jesteśmy oburzeni tym procederem szukania kozła ofiarnego i stygmatyzacji. Atak na ruch ekologiczny – element społeczeństwa obywatelskiego – do złudzenia przypomina haniebne praktyki odwracania uwagi od istoty problemu, rodem z PRLu.

Nie będziemy udowadniać, że nie jesteśmy wielbłądem. Nie wskazujemy też winnych. Przedstawiamy fakty i stawiamy pytania.

Ochrona przeciwpowodziowa a priorytety w gospodarce wodnej

Po powodzi 1997 powstał Program dla Odry 2006. Ekolodzy go krytykowali, nie tylko z uwagi na zagrożenia środowiskowe, ale wskazując m.in. na niejasne, a czasem wewnętrznie sprzeczne cele. Program nadal realizuje takie przedsięwzięcia, jak regulacja rzek i potoków, podczas gdy działanie to, jako przyspieszające spływ powierzchniowy, jest uznawane za szkodliwe i zwiększające ryzyko powodziowe na niżej położonych terenach. W ramach Programu finansowane są z publicznych środków kosztowne przedsięwzięcia, zupełnie nie związane z ochroną przed powodzią, np. żeglugowe. Nawet nie określono precyzyjnie ich wpływu na bezpieczeństwo powodziowe.

Służby odpowiedzialne za gospodarkę wodną i ochronę przeciwpowodziową narzekają na brak funduszy. Równocześnie setki milionów złotych inwestowane są w stopień wodny Malczyce na Odrze, mający służyć wyłącznie żegludze. Utrzymanie drogi wodnej Górnej Wisły kosztuje wielokrotnie więcej niż wpływy z żeglugi. Za kwoty przeznaczane na te rozwiązania hydrotechniczne można by przygotować i udostępnić mapy ryzyka powodziowego dla całej Polski.

Zbiornik Racibórz nie powstał dotąd nie dlatego, że ekolodzy protestowali przeciw jego budowie, ale dlatego, że przez kilkanaście lat odpowiedzialne służby gospodarki wodnej nie potrafiły przygotować porządnej dokumentacji, uwzględniającej uwarunkowania społeczne i środowiskowe, oraz zignorowały potrzebę prowadzenia wczesnego profesjonalnego dialogu z mieszkańcami miejscowości, które muszą zostać wykupione pod czaszę zbiornika. Skutek jest taki, że inwestycja, co do której panuje dość powszechna akceptacja, również środowisk ekologicznych, i która ma duże szanse na dofinansowanie ze środków Banku Światowego czy Funduszu Spójności Unii Europejskiej, nie została jeszcze rozpoczęta. Nawet nie uzyskano dla niej niezbędnych decyzji.

Czy Rząd pokusił się o profesjonalną, niezależną ocenę dotychczasowych planów i programów? To z inicjatywy i na zamówienie jednej z organizacji ekologicznych powstało w 2006 roku opracowanie „Planowanie ograniczania skutków powodzi w Polsce – Ocena dotychczasowych programów, planów i strategii w dorzeczu Wisły”. Praca została opublikowana w nr 22 Materiałów badawczych IMGW w serii „Gospodarka wodna i ochrona wód” i każdy zainteresowany mógł się zapoznać zarówno z samą analizą, jak i wnioskami i zaleceniami. Potrzebie planowania działań w skali całych zlewni oraz konieczności zaprzęgnięcia planowania przestrzennego w ochronę przeciwpowodziową poświęcono tam sporo uwagi. Nie słyszeliśmy o jakimkolwiek odzewie na tę publikację ze strony służb odpowiedzialnych za gospodarkę wodną.

Nowatorska, wypracowana przez interdyscyplinarny zespół ekspertów, strategia gospodarowania wodami, uwzględniająca zintegrowane podejście do ochrony przeciwpowodziowej i proponująca reformę niewydolnego systemu, została odrzucona przez decydentów. Wskazuje ona m.in. na znaczenie naturalnych obszarów w zwiększaniu retencji i ograniczaniu ryzyka powodziowego.

Nie słyszeliśmy, by Rząd zrealizował działania, mające na celu znaczące zwiększanie naturalnej retencji. Wiemy jednak, że to jedna z organizacji ekologicznych, w ramach projektów realizowanych od kilku lat, doprowadziła do odtworzenia szeregu mokradeł, gromadzących kilkanaście milionów m3 wody. Ta woda pozostała bezpiecznie w torfowiskach, nie dokładając się do fali powodziowej zagrażającej naszym domom.

Powstrzymanie zabudowy terenów zalewowych i opracowanie map ryzyka

W czasie powodzi na Wiśle w 2001 roku głośno mówiliśmy o konieczności zrewidowania anachronicznej ochrony przeciwpowodziowej, wskazując m.in. na konieczność powstrzymania zabudowy terenów zalewowych i opracowania map zagrożenia powodziowego. Rozmowy z mieszkańcami zalanych domów w rejonie Kępy Gosteckiej i Braciejowic spowodowały, że zaczęliśmy apelować do władz o organizacyjne i finansowe wsparcie dla tych, którzy na stałe chcą się przenieść w bezpieczne miejsce. Nasze stanowisko z tamtego okresu można znaleźć np. w biuletynie sejmowym nr 5(49)03 po seminarium „Ochrona przeciwpowodziowa w Polsce”. Ta dyskusja w Sejmie odbyła się 7 lat temu, a żaden z naszych postulatów nie doczekał się realizacji.

Jedyne mapy ryzyka powodziowego, jakie trafiły do gmin, to mapy przygotowane przez organizację ekologiczną.  W 2007 roku organizacja ta we współpracy z RZGW we Wrocławiu opracowała i przekazała gminom nadodrzańskim województwa dolnośląskiego dokładne mapy ryzyka powodziowego wraz z wnioskami dotyczącymi  konieczności dalszego powstrzymywania zabudowy terenów zalewowych. Symboliczna nazwa tego projektu „Bezpieczna gmina nad Odrą” dobrze oddaje cel działania organizacji pozarządowych.

W opublikowanej w 2003 roku „Koncepcji zrównoważonego rozwoju i ochrony doliny środkowej Wisły” wskazywaliśmy na konkretne niezamieszkane tereny pomiędzy Puławami a Warszawą, na których można było zlokalizować poldery zalewowe. Gdyby je zbudowano, mogłyby pomieścić kilkaset mln m3 wody, a Warszawa byłaby bezpieczniejsza. Koncepcja zapewne do dziś zalega na półkach w urzędach gmin nadwiślańskich i w Urzędzie Wojewódzkim. Polecamy ją szczególnie służbom Pani Prezydent Warszawy.

Przestrzeń rzekom, ludziom bezpieczeństwo

Przyznajemy się - w połowie lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku ekolodzy protestowali  przeciwko budowie obwałowań w dolinie środkowej Warty  pomiędzy Pyzdrami a Koninem. Gdybyśmy wtedy mieli takie narzędzia prawne jak obecnie (udział w procedurach oceny oddziaływania na środowisko), to pewnie bylibyśmy skuteczniejsi i nie zbudowano by na tamtejszych terenach zalewowych zagrożonych dziś domów, a Poznań mógłby spać spokojnie, bo woda zamiast w mieście, rozlałaby się na łąkach w dolinie. Jej pierwotna pojemność dorównywała pojemności zbiornika Jeziorsko.

Kilka lat temu  w ramach „Kampanii na rzecz przyjaznych środowisku metod ochrony przeciwpowodziowej” jedna z organizacji ekologicznych rozesłała do gmin kilka tysięcy broszur dotyczących m.in. zawodności technicznych środków ochrony przeciwpowodziowej, przyjaznych środowisku metod ochrony przed powodzią oraz map terenów zalewowych. W ramach tej kampanii zorganizowano wizytę studyjną w Niemczech dla przedstawicieli RZGW oraz WZMiUW z całej Polski. Ponadto, w różnych miejscach kraju odbyło się kilkadziesiąt wystaw posterowych, dotyczących problematyki powodziowej. Wystawy te odwiedzali m.in. przedstawiciele samorządów oraz posłowie. Inna organizacja, przy współpracy z „Przeglądem Komunalnym”, przesłała do wszystkich gmin i powiatów ulotkę zatytułowaną. „Przestrzeń rzekom, ludziom bezpieczeństwo”, z apelem o ograniczanie dalszej zabudowy terenów zalewowych oraz ochronę i zachowanie naturalnej retencji.

Jak dotąd jedyną koncepcję odsunięcia obwałowań dla stworzenia dodatkowej przestrzeni dla rzeki zainicjowała organizacja ekologiczna. Ze środków własnych, współpracując merytorycznie z samorządami i służbami gospodarki wodnej, przygotowuje obecnie projekt odsunięcia wałów od koryta Odry w rejonie Domaszkowa-Tarchalic.

Pieniądze należy wydawać z sensem, uwzględniając wiedzę naukową i doświadczenia innych krajów

Wielokrotnie wskazywaliśmy na marnotrawienie środków publicznych (polskich, unijnych, kredytów np. z Europejskiego Banku Inwestycyjnego - EBI), wydawanych na ochronę przeciwpowodziową. Poświęcono temu zagadnieniu kilka publikacji[2]. Z opracowań tych, powstałych przy udziale hydrologów,  wynika, że środki wydawane pod hasłem ochrony przeciwpowodziowej, najczęściej nie tylko tej ochronie nie służą, ale często zwiększają ryzyko i zasięg powodzi oraz straty z nią związane.

Przywołamy dwa znamienne przykłady. Pierwszy to pożyczka, jaką nasz kraj otrzymał po powodzi 2001 r. z EBI. Do 250 mln euro pożyczki dołożyliśmy ponad 130 mln z budżetu, co daje niebagatelną kwotę ponad 380 mln euro. Część tej sumy posłużyła likwidacji skutków powodzi i tego nie kwestionujemy. Natomiast pozostałe środki zostały wydane bez żadnego kompleksowego planu, w znakomitej większości na prace regulacyjne, w tym betonowanie rzek i potoków górskich. Skutki tych „przeciwpowodziowych” działań mieliśmy okazję zaobserwować w tym roku, kiedy woda zamiast pozostawać bezpiecznie w górnych partiach zlewni, szybko spływała wyprostowanymi korytami kumulując się i powodując powódź w dolinach głównych rzek.

Drugi przykład dotyczy, wspomnianego już, budowanego na Odrze stopnia Malczyce. To część „Programu dla Odry 2006”. Absolutnie nie służy on ochronie przeciwpowodziowej – to stopień żeglugowo-energetyczny. Ma kosztować według ostatnich szacunków 800 ml zł. Niezależne analizy hydro-morfologiczne, wykonane na zamówienie organizacji ekologicznej, udowadniają, że bez ogromnych inwestycji i kaskadyzacji całej Odry, nie mamy szans nie tylko na międzynarodową drogę wodną, ale nawet na drogę o randze regionalnej. Co więcej, uregulowanie rzeki na te cele jest sprzeczne z celami ochrony przeciwopowodziowej. Wyniki wspomnianych analiz oraz ekspertyzy na temat społeczno-ekonomicznych skutków rozwoju Odrzańskiej Drogi Wodnej od kilku miesięcy znane są Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. Dlaczego zatem ta inwestycja jest forsowana? Czy stać nas na wydanie takiej kwoty?

Nie jesteśmy odpowiedzialni za podejmowane decyzje

Poruszamy się w określonym porządku prawnym - decyzje podejmują kompetentne organy administracji publicznej, nie ekolodzy. A jeśli jesteśmy winni, to w jednym szeregu z nami należałoby postawić członków samorządowych kolegiów odwoławczych i sędziów sądów administracyjnych, którzy przyznają nam rację i uchylają złe, sprzeczne z prawem decyzje. Jak w państwie prawa urzędnik może oskarżać kogokolwiek, że nie pozwolił mu działać wbrew przepisom i dobrym praktykom, i spotykać się z poklaskiem?

Fakty medialne a rzeczywistość

1)       Pod koniec lat 90-tych ubiegłego wieku Małopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych podjął temat wzmocnienia oraz podwyższenia wałów Wisły i jej dopływów w rejonie Oświęcimia. Cały program dotyczył modernizacji kilkudziesięciu kilometrów obwałowań. Towarzystwo na rzecz Ziemi zaaprobowało tę koncepcję, zgłaszając uwagi najpierw do 2-kilometrowego odcinka na terenie Gminy Oświęcim, a ostatecznie do 700 metrów (w sumie w gminie i mieście było planowanych 23 km). Aby przyspieszyć wydawanie zezwolenia na wycinkę drzew w związku z inwestycją, z inicjatywy TnZ w styczniu 2004 roku podzielono ją na dwie części - tę, która dotyczyła fragmentu ostatecznie zaakceptowanego przez Towarzystwo (22,3 km) i pozostałą (700 m). TnZ, nie kwestionując konieczności remontu, zaproponowało, aby na tym 700-metrowym odcinku z cennymi siedliskami (Natura 2000) zastosować technologię, która zapewni taki sam stopień bezpieczeństwa jak pozostała część obwałowania, a równocześnie pozwoli na ochronę siedlisk przed zniszczeniem. Ponad rok temu WZMiUW zadeklarował zlecenie analizy dotyczącej proponowanych rozwiązań alternatywnych. Nie wiadomo czy została zlecona i jakie są jej wyniki. Wiadomo natomiast, że z 22,3 km obwałowań planowanych do modernizacji w technologii tradycyjnej i nie kwestionowanych przez TnZ nie zrealizowano około 6 km (ponad 1/4). 

2)       Planowany do modernizacji przez  Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Warszawie 12-kilometrowy odcinek Wału Zawadowskiego na południu Warszawy położony jest w 2 gminach – Konstancin Jeziorna i Warszawa. W dwóch niezależnie prowadzonych postępowaniach Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków zgłosiło takie same zastrzeżenia do decyzji środowiskowych. Towarzystwo nie domagało się zaprzestania modernizacji, tylko przeprowadzenia tych prac w sposób zmniejszający możliwe szkody środowiskowe. Były to bardzo proste do realizacji zalecenia dotyczące: prowadzenia wycinki drzew poza okresem lęgowym ptaków (co jest zapisane w polskim prawie i powinno zostać automatycznie przeniesione do decyzji), zakazu prowadzenia robót od strony koryta (bo są tam cenne siedliska, ale też przemawiają za tym względy bezpieczeństwa), założenia szlabanów na przejazdach przez wały (żeby wyeliminować ich rozjeżdżanie przez quady), pobierania materiału do budowy wałów poza obszarami chronionymi (bo takie są wymogi prawne określone dla tych obszarów). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił zdanie ekologów i w 2008 r. uchylił decyzje obu organów. Burmistrz Konstancina Jeziornej w ponownej decyzji uwzględnił uwagi i nowa decyzja uprawomocniła się w 2009 roku. Na odcinku wilanowskim postępowanie zostało zawieszone na wniosek inwestora i dlatego decyzji nie ma do dziś.

3)       Media doniosły, że po wysiedleniu mieszkańców z terenu projektowanego Zbiornika Kamieniec Ząbkowicki zamiast zbiornika utworzono „rezerwat ptactwa”. Tymczasem to inwestor (RZGW Wrocław) odstąpił od jego realizacji ze względu na niską skuteczność zbiornika w redukcji fali powodziowej. Wykazało to studium wykonalności, zlecone przez Pełnomocnika Rządu do spraw Programu dla Odry 2006 w roku 2003, już po wysiedleniach i wykupie gruntów. Informację o tym można znaleźć na stronie internetowej Sejmu w dziale interpelacje poselskie.

Przypominamy tym wszystkim, którzy zapomnieli, że żyjemy w społeczeństwie obywatelskim, a ruchy ekologiczne miały swój znaczący udział w budowie i kształtowaniu nowego Państwa po roku 1989.

Domagamy się:

·         podjęcia konkretnych kroków w kierunku ograniczenia ryzyka powodzi i zmniejszenia strat powodziowych, zgodnych z Dyrektywą Powodziową i Ramową Dyrektywą Wodną UE, skoncentrowanych na działaniach nietechnicznych, których istotą jest zarządzanie ryzykiem, prewencja i planowanie przestrzenne, a nie budowa nowych wałów i kolejnych zbiorników;

·         zweryfikowania, wzorem naszych zachodnich sąsiadów, wszystkich planowanych i realizowanych inwestycji hydrotechnicznych pod kątem ich wpływu na zwiększenie ryzyka i zasięgu powodzi oraz potęgowania strat powodziowych;

·         szczegółowego raportu, odpowiadającego na pytanie, na jakie działania w ostatnich 10 latach były wydawane środki budżetowe, pomocowe UE oraz kredyty banków europejskich i Banku Światowego dedykowane ochronie przeciwpowodziowej.

Pod listem podpisali się dotychczas:

Towarzystwo na rzecz Ziemi

Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków

Klub Gaja

Greenpeace Polska

Związek Stowarzyszeń ‘Polska Zielona Sieć’

Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody „Salamandra”

Pracownia na rzecz Wszystkich Istot

Fundacja EkoRozwoju

Klub Przyrodników

Instytut na rzecz Ekorozwoju

Stołeczne Towarzystwo Ochrony Ptaków

Stowarzyszenie Wędkarzy Internautów

Polski Klub Ekologiczny Okręg Mazowiecki

Towarzystwo Przyjaciół Słońska "Unitis Viribus"

Stowarzyszenie Magurycz

Grupa Badawcza Ptaków Wodnych KULING

Warszawski Ośrodek Ekonomii Ekologicznej

Prof. Tomasz Żylicz – Dziekan Wydziału Nauk Ekonomicznych, Uniwersytet Warszawski

Jacek Engel – Przewodniczący Komisji ds. ochrony wód, mokradeł i obszarów wiejskich Państwowej Rady Ochrony Przyrody

Dr Jacek Betleja, Dział Przyrody, Muzeum Górnośląskie w Bytomiu

Dr Monika Bukacińska, Centrum Badań Ekologicznych PAN

Dr Dariusz Bukaciński, Centrum Badań Ekologicznych PAN

Dr Agnieszka Czajka, Wydział Nauk o Ziemi, Uniwersytet Śląski

Dr Grzegorz Hebda, Stowarzyszenie Ochrony Przyrody BIOS

Dr Marek Kucharczyk, Zakład Ochrony Przyrody, UMCS Lublin

Zieloni 2004, Rada Krajowa

Stowarzyszenie Zielone Dzieci

Zosia Wojciechowska i Radiownet - Zielone Dzieciaki

1 czerwca 2010

[1] http://www.tvn24.pl/-1,1657704,0,1,budowe-walow-blokuja-ekolodzy-,wiadomosc.html http://www.rp.pl/artykul/484350_Wojewoda_lubelski__gdzie_sa_ekolodzy_.html 

[2] np. http://tnz.most.org.pl/pl/files/other/123.pdf, http://tnz.most.org.pl/pl/files/other/187.pdf, http://tnz.most.org.pl/pl/files/other/186.pdf)

komentarze (0) | dodaj komentarz

 

Barwy WOLONTARIATU...znani...i nieznani ...

wszyscy kochani za dar dobra nominowani do jedynej takiej nagrody.

 

 

Przyznaje ją Kapituła, po uroczystości prosto z Ogrodów Belwederu ...relacja .

 

 

 

 

Tyle barw w tęczy...

 

 

 

 

 

najpiękniejsza w najsłodszym uśmiechu Małgosia- zwyciężczyni w kategorii radości wolontariatu  ze swoją rodziną...

Mamą , siostrami , przyjaciółmi- KOCHANI od teraz z WAMI.

 

 

Nie zabrakło w tym miejscu ciepłych wspomnień i słów

"od" Marii Kaczyńskiej

 

 

Ogrody Belwederu...31 maj 2010

fot. Zosia Wojciechowska

Zapraszamy na relację www.radiownet.pl/radio/zielone-dzieciaki/

 

 

komentarze (0) | dodaj komentarz

Międzynarodowy Dzień Muzeów

za nami... a my z wizytą roboczą

Organizacja obchodów święta należy do placówek w poszczególnych krajach. W tym dniach, na całym świecie, organizowane są wystawy, seminaria i spotkania.
 Muzeum w Mrągowie zaprasza dziś na zwiedzanie.Przechadzka wśród eksponatów dotyczących dziejów miasta i regionu.

Kierownikiem Muzeum miasta Mragowa jest Dariusz Żyłowski. Nasze Stowarzyszenie zwróciło się z propozycją współpracy nad projektem.Przystępujemy do realizacji kolejnego naszego programu. DROBNE SKARBY ZIEMI MRAGOWSKIEJ.

Rozpoczynamy wspołpracę. Przedmiotem badań będą przyrodnicze eksponaty udostepnione przez Pana Ryszarda Bitowta- geografa, kolekcjonera i regionalistę ziemi mazurskiej. To kolejna tego typu wizyta, zarówno w muzeum jak i w pracowni etnograficznej pana Ryszarda. Zapraszamy...

.

Zielone Archiwum Mówionej Historii

otwiera kolejny cykl...

etnoekologia

komentarze (0) | dodaj komentarz

fot. M Karewicz


 UWAGA
 POMAGAMY  TOMASZOWI SZUKALSKIEMU

Weź udział w charytatywnym koncercie DZIEŃ dla SZAKALA
lub przekaż dotację na rzecz Tomasza "Szakala" Szukalskiego -
jednego z najwybitniejszych muzyków w historii polskiego jazzu,
który ma poważne problemy zdrowotne i materialne.

Obok znajduje się przycisk, którego kliknięcie powoduje przeniesienie na stronę specjalnej, charytatywnej kampanii Pledgie http://pledgie.com/campaigns/10564

 

Poniższy przycisk także umożliwia przekazanie darowizny - za pomocą karty kredytowej – za pośrednictwem sytemu PayPal (z którego usług korzysta również serwis Pledgie).

Related documents

• .com/campaigns/10564

Zarówno system płatności internetowych Pledgie (po prawej stronie) jak i poniższy przycisk umożliwiają przekazanie darowizny z wykorzystaniem karty kredytowej – bezpośrednio poprzez system płatności internetowych PayPal (z którego usług korzysta również serwis Pledgie). Oczywiście najwygodniej płacić w ten sposób osobom, które posiadają już konto w PayPal i mają tam umieszczone środki…

Podajemy więc także numer konta bankowego Tomasza Szukalskiego, co znacznie uprości przekazanie darowizny wszystkim darczyńcom, którzy wolą po prostu wysłać przelew bankowy:
80 1160 2202 0000 0001 3965 4920.

UWAGA: jeśli ktoś chciałby umieścić widoczny po prawej stronie przycisk Pledgie (z napisem DONATE) np. w swoim blogu, to może w łatwy sposób, metodą ‘skopiuj-wklej’ dokonać tego za pomocą uwidocznionego kodu HTML (Embed Code:).
Skrócony adres www tej strony: http://bit.ly/cWs71n

• * * *

[ kampanię przygotował: romuald(at)bartkowicz.net ]

Podajemy  także numer konta bankowego Tomasza Szukalskiego, co znacznie uprości przekazanie darowizny wszystkim darczyńcom, którzy wolą po prostu wysłać przelew bankowy:
80 1160 2202 0000 0001 3965 4920.

komentarze (0) | dodaj komentarz

Dorota Kwiotek...Czas przestrzeni florystyki w wymiarze kosmosu 4 D.

Inspiracje tego co było, jest i będzie. Dorota Kwiotek i jej uczniowie prowokują do myśl i pytań nad granicą użyteczności i sztuki. Konstrukcją architektonicznej formy przeplata barwy egzotycznych zakątków świata. Ekologia :) czystości cywilizacji w różnych fakturach najstarszych roślin. Szok prostoty z doskonałością natury. Odkrywa to co bywa przykryte...działanie przez flor...w efekcie powstaje kwiat przyszłości. W Sali Księcia Maksymiliana Dorota Kwiotek w Szkole Florystyki uczy, prezentuje wizje...zadając pytania:

co jest niezbędne dla nas do przetrwania.

Duch czy materia?

www.kwiotek.pl

Autor prac: Dorota Kwiotek i jej uczniowie.

Wrocław.

Mottem  szkoły są słowa architekta, Antonio Gaudiego, który w swej pracy artystycznej doceniał umiejętności techniczne.

Patronat medialny; Radiownet - Kwiatkowo

Relacje przygotowała Zofia Wojciechowska

www.radiownet.pl

komentarze (0) | dodaj komentarz

Było kwietnie i wspaniale.

Prezentujemy prace florystyczne z

22 Festiwalu Kwiatów i Sztuki Książ 2010.

Trzymając bukiet ze szkoły florystycznej Doroty Kwiotek z Wrocławia zapraszam Wszystkich na wpólną sentymentalną przygodę i opowieść  o tym co było w tych dniach majowych na zamku Książ...oto relacja...

Wieczornym wieczorem po książęcej kolacji ...i tuż nad ranem krocząc przez mokry trawnik ku Oślej Bramie zasłuchana w śpiewne ćwierkanie z pobliskiego parku dendrologicznego wyruszam na spotkanie z Panią tego miejsca Księżną Daisy...Minione lata nie zatarły jej wpływu ...na to miejsce. On jest w saloniku chińskim i czaruje białą herbatą podaną na wykwintnej porcelanie ...kwitną stokrotki zamknięte i nieco rozespane o tak wczesnej porze. Śnią o słońcu...my też. Pogoda - każdy ją ma... ale słońce dodaje ducha.

Czekam na Asię Paterovą. Jedziemy na zakupy by Zamek Książ nabrał tysiąca niezwykłych barw kremowej bieli. Różanych westchnień o małżeńskiej pościeli.Bucików zrzuconych w pośpiechu i szampana co perli się perłami do białego rana.  Temat ekspozycji

Zakochaj się  w Zamku Książ...

Zaczynamy...wszystko do sali Konrada, do Kaplicy Zamkowej, Sali Kinowej, Kompozycja dla smaku i degustacji podana przy winie z zamkowej piwnicy tu i tam każdy zamek z tego słynie...są też bryczki dwie ...i auta trzy. To Volvo :)  prosto z salonu. Z nami Mistrz - dostojny przedstawiciel sponsora co nie szczędzi sił dzieląc się talentem w imieniu Euroflory- nieoceniona Bronia Marzec. Kasia i Asia. Nasza 5 osobowa załoga. A teraz też Wy ...zatem w drogę :)

w zamkowych murach...

www.ksiaz.walbrzych.pl

fot. Zosia Wojciechowska

PELNA RELACJA Z FESTIWALU

http://www.radiownet.pl/radio/kwiatkowo-czyli-zielone-dyrdymay/

komentarze (0) | dodaj komentarz

DZIEŃ  dla  SZAKALA

koncert charytatywny na rzecz Tomasza  Szukalskiego

2 czerwca 2010 o godz. 20:00

Dream Club (Krzywy Domek) - Sopot

udział potwierdzili:

Dominik Bukowski, Adam Czerwiński, Artur Dutkiewicz, Przemek Dyakowski, Rafał Gorzycki, Darek Herbasz, Sławek Jaskułke, Piotr Lemańczyk, Janusz Mackiewicz, Piotr Mania, Wojtek Mazolewski, Maciej Sikała, Tomasz Sowiński, Mikołaj Trzaska, Tymon Tymański, Adam Wendt, Irek Wojtczak, Adam Żuchowski oraz ci, których nazwisk nie wolno nam ujawnić. Lista uczestników jest ciągle otwarta.

W czasie imprezy odbędzie się licytacja sygnowanych płyt artystów, którzy nie będą mogli wziąć udziału w koncercie - Leszek Kułakowski, Cezary Paciorek, Wojtek Staroniewicz, Olo Walicki oraz Tomasza Szukalskiego.

Koncert ten to pospolite ruszeniem muzyków Trójmiasta, którzy chcą pomóc koledze, który znalazł się w potrzebie.  Tomasz „Szakal" Szukalski - jeden z najwybitniejszych muzyków w historii polskiego jazzu, ma poważne problemy zdrowotne i materialne. Miał 2 udary mózgu i poważną kontuzję ręki. Został sam. Nie bardzo ma gdzie mieszać. Żyje z renty i walczy o powrót do zdrowia. Postęp jest wyraźny ale rehabilitacja potrwa jeszcze wiele miesięcy.

Zebrane podczas koncertu środki mają mu uprościć powrót na scenę.   

cena biletu: 25 PLN

rezerwacja biletów: office@jacobson.pl

ilość miejsc ograniczona 

Tomasz Szukalski, urodzony 8 stycznia 1947 w Warszawie, saksofonista (sopran, tenor, klarnet basowy),  jeden z najwybitniejszych instrumentalistów w historii polskiego i europejskiego jazzu. Absolwent PWSM w Warszawie w klasie klarnetu. W wieku 20 lat debiutował na festiwalu „Jazz Jamboree". W tym czasie współpracował z zespołem Janusza Muniaka i Big Bandem „Stodoła". W 1972 związał się z zespołem Zbigniew Namysłowski, z którym zaczął koncertować po świecie. Nagrał z nim znaczące dla obu muzyków albumy „Winobranie" i „Kuyaviak Goes Funky". W tym czasie współpracował też z Włodzimierzem Nahornym, Janem Ptaszynem Wróblewskim i Tomaszem Stańko, z którym w latach 1974-79 koncertował i nagrywał płyty w całej Europie, również dla prestiżowego wydawnictwa ECM. Pracował też z europejskimi tuzami jazzu tej klasy co: Arild Andersen, Dave Holland, Palle Danielsson, Terje Rypdal czy Edward Vesala oraz grupą Novi Singers i legendą polskiego rocka, grupą SBB. W 1977 roku zrealizował własny projekt pn. The Quartet (Kulpowicz, Jarzębski, Bartkowski) zespół bez lidera, złożony z wybitnych indywidualności muzycznych, inspirowany twórczością McCoy Tynera, Sonny Collinsa i Johna Coltrane'a, który wielu krajowych i zagranicznych krytyków uważało za jeden z najważniejszych zespołów jazzowych ówczesnej Europy. W latach 1980-90 pracował w duecie z liderem SBB, Józefem Skrzekiem. Grywał też z Rashiedem Ali, Johnem Surmanem, Albertem Mangelsdorffem, Deanem Brownem, Janem Ptaszynem Wróblewskim (SPPT Chałturnik i Studio Jazzowe Polskiego Radia), Wojciechem Karolakiem, Czesławem Bartkowskim (Time Killers) i Januszem Szprotem (Sz-Sz), Arturem Dutkiewiczem oraz Tadeuszem Nalepą. W międzyczasie oraz w okresie późniejszym kilkakrotnie powracał do koncepcji własnego kwartetu, zapraszając do współpracy Andrzeja Jagodzińskiego, a później Artura Dutkiewicza. Po 2000 roku najczęściej występował w trio z Wojciechem Karolakiem i Krzysztofem Dziedzicem oraz w kwartecie Apostolisa Anthimosa (z Arild Andersenem, Januszem Skowronem). Nagrywał też z: Anną Marią Jopek, Grażyną Auguścik, Stanisławem Sojką, Wojciechem Majewskim, Grzegorzem Karnasem, Agnieszką Skrzypek oraz formacją Carrantuohill. Ma na swym koncie prawie sto albumów.

DLA TOMKA SZUKALSKIEGO W KRZYWYM DOMKU ZAGRAJĄ

CAŁĄ ZGRAJĄ

2 czerwca Sopot

komentarze (0) | dodaj komentarz

W Sali Konrada. Zamek Książ

Zkochaj się w Zamku Książ i powiedz TAK

Autorzy

Kwiaciarnia Joanna - Wałbrzych

Euroflora -  Wrocław

Pracownia Magiczne -  Chwile Mragowo

Florystyczna instalacja

www.ksiaz.wlbrzych.pl

komentarze (0) | dodaj komentarz

	CZŁOWIEK ROKU 2009 POLSKIEJ EKOLOGII
	Konkurs na Człowieka Roku 2009 - autorytet w dziedzinie ochrony środowiska zgłoszony przez pozarządowe organizacje ekologiczne, instytucje lub osoby prywatne. Człowiek Roku 2009 to osoba, która w sposób ponadprzeciętny zasłużyła się w roku 2009 dla ochrony środowiska, nie bacząc na trud prac podjętych dla dobra wspólnego. Konkurs służy popularyzacji osób i działań szczególnie ważnych dla środowiska przyrodniczego w Polsce oraz prezentacji autorytetów w tej dziedzinie. O wynikach konkursu zadecyduje niezależna kapituła w składzie: Jacek Bożek - laureat konkursu "Człowiek Roku 2001" Przemysław Czajkowski - laureat konkursu "Człowiek Roku 2006" Wojciech Gąsienica-Byrcyn - laureat konkursu "Człowiek Roku 2000" Piotr Gliński - profesor socjologii, członek Polskiej Akademii Nauk Grażyna Hodun - koordynator obchodów Dnia Ziemi 2009 Anna Kalinowska - laureatka konkursu "Człowiek Roku 2002" Sławomir Kuczmierowski - sekretarz Mira Stanisławska - Meysztowicz - laureatka konkursu "Człowiek Roku 2004" Andrzej Kassenberg - laureat konkursu "Człowiek Roku 2005" Krzysztof Skóra - laureat konkursu "Człowiek Roku 2007" Adam Wajrak - laureat konkursu "Człowiek Roku 2008" Laureat nagrody Człowiek Roku 2003 prof. dr hab. Mieczysław Górny zmarł w maju 2005 r. LAUREATEM KONKURSU w roku 2009 został Pan Bohdan Szymański Bohdan Szymański Mgr inż. architekt, mgr socjologii Praca zawodowa: W zakresie architektury i planowania przestrzennego: Instytut Urbanistyki i Architektury, Pracownia Planowania Rozwoju Uzdrowisk (PP OTU), Urząd Miejski w Otwocku (urbanista miejski, Komitet Turystyki (Dep. Zagospodarowania Turystycznego), Autorska Pracownia Architektoniczna (współwłaściciel i kierownik). W zakresie socjologii: Inst. Filozofii i Socjologii PAN - socjologia miasta, socjologia struktur społecznych, procesy modernizacji społecznej. Mieszane i inne: OBR Informatyki Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska, Rzecznik Prasowy i Pracownik Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w Otwocku, WADECO - Zespół Ds. Regionu Trypolisu (zagadnienia ludnościowe i kulturowe, koncepcje regionalne sieci osadniczej). Internat Rehabilitacyjny w Otwocku (wychowawca, organizator turystyki). Działalność społeczna: PTTK działalność ogólna (współzałożyciel i Prezes Oddziału w Otwocku), turystyka rowerowa (Prezes Klubu Rowerowego PTTK w Otwocku); TKKF - działalność ogólna organizacyjna oraz jeździectwo rekreacyjne (laureat Odznaki Honorowej TKKF), Klub Jeździecki PAN (współorganizator i Prezes Klubu). Spółdzielczość Mieszkaniowa - wieloletnia praca w organach samorządowych - lokalnych i regionalnych, jeden z wnioskodawców reaktywowania Polskiego Towarzystwa Reformy Mieszkaniowej - uniemożliwionego przez stan wojenny. Odznaczony srebrną i złotą odznaką spółdzielczości mieszkaniowej, Odznaka Zasłużony dla Ruchu Spółdzielczego. Towarzystwo Urbanistów Polskich - członek Zarządu Oddziału Warszawskiego przez szereg kadencji, czynny uczestnik debat nad poprawą sytuacji w zakresie Ładu Przestrzennego , w tym w spotkaniach w Sejmie i w Senacie. (odznaczony Złotą Odznaką Honorową TUP i Złotym Krzyżem Zasługi). Polski Klub Ekologiczny. Przez kilka kadencji Członek Zarządu i 2 kadencje Prezes Okręgu Mazowieckiego, kilka kadencji Członek Zarządu Głównego w tym 2 kadencje w roli Wiceprezesa PKE, Wiceprezes Koła Otwockie Sosny. Współorganizator i sekretarz Sekcji Ładu Przestrzennego. Jako Przedstawiciel PKE brał udział w Komisji Nagród Ministra Środowiska, od 12 lat (tj. od początku) w Radzie Programowej Konkursu Min. Środowiska "Lider Polskiej Ekologii". Był przedstawicielem Organizacji Ekologicznych w Komitecie Monitorującym Program SAPARD; przez ostatni rok w Kom. Mon. ZPORR; początkowo w KM ISPA a obecnie w KM Strategię Wykorzystania Funduszu Spójności. Od 15 lat współpraca z Kom. Ochrony Środowiska Senatu a od ok. 10 z Kom Ochrony Środowiska Sejmu ( a także innymi w sprawach zrównoważonego rozwoju np. Kom. Infrastruktury). Odznaczony Odznaką "Zasłużony dla Ochrony Środowiska". Członek Stowarzyszenia "Ład na Mazowszu" uczestnik działań na rzecz ochrony krajobrazu i ładu Przestrzennego. Członek Polskiego Towarzystwa Socjologicznego.   żródło : www.dzienziemi.org.pl               fot. Zofia Wojciechowska "Z tarczą wojownika GAI z rodziną i wśród zastępów przyjacioł" Uroczystość niezwykłego spotkania i wręczenia Tarczy Wojownika Gai panu Bogdanowi Szymańskiemu- człowiekowi , bojownikowi dla dobra Ziemii... Uroczystość w Bibliotece Narodowej, Sala Darczyńcow, Warszawa 21 kwietnia      My wszyscy , Zielone Dzieciaki ze Stowarzyszeniem " Zelone Dzieci "gratulują :)

komentarze (0) | dodaj komentarz

Szanowni Państwo

Mamy przyjemność zaprosić  do Piersławka na uroczystość zasadzenia 5  drzew - pomników dla uczczenia rodziny, z której pochodził zmarły 60 lat temu pisarz Ernst Wiechert.  Uroczystość ta będzie miała miejsce przy leśniczówce w Piersławku dnia 30.04.2010r. w piątek o godzinie 11.45, stanowiąc piękne zakończenie wiosennej akcji „sprzątania świata", w której biorą udział dzieci i młodzież z okolicznych szkół .

Pragniemy zasadzić  4 dęby i 1 lipę dla upamiętnienia rodziny prusko-królewskiego leśniczego mieszkającego przed  ponad 100 laty w Piersławku Emila Wiecherta, jego żony Henrietty i ich trzech synów: Waltera, Ernsta i Paula.

W naszym przekonaniu to symboliczne zasadzenie drzew-pomników będzie stanowiło nie tylko upamiętnienie przeszłości życia przed ponad 100 laty Ziemi Pieckowskiej, ale również okazją do zadumy nad teraźniejszością i tym co nas dopiero kiedyś  spotka.

Głównym gospodarzem tej uroczystości jest Nadleśnictwo Strzałowo. Na zakończenie przewidziane jest spotkanie przy ognisku.

Czesław Ilwicki

PREZES 

fotografia z gabloty bibliteki w Pieckach,

rodzinny dom Ernsta Wiecherta- pisarza uraodzonego na Mazyrach w Piersławku

„Przyroda uczy pokory i wielkości Boga"- możemy powtórzyć te słowa za księdzem Janem Twardowskim gdyż mamy to szczęście żyjąc w tak pięknej krainie doświadczać wielu łask. Przyłączam się do tego zaproszenia Przyjaciół Ernsta Wiecherta wspierając dobrą myśl o niezwykłych drzewach...

Bliskiej memu sercu Lipie i wiecznie żywych dębach.

Najserdeczniej - Zosia Wojciechowska i Zieloni Przyjaciele

Zielone Dzieciaki ze Stowarzyszeniem „Zielone Dzieci" w Mrągowie

(...) Rozglądnąłem się po milczącym kręgu, czy nie ostała się jakaś

pociecha, bym mógł się w mej samotności o nią wesprzeć i wyprostować.

I w tymże momencie zobaczyłem ją. Na wrzosowym wzgórku,

w pobliżu drogi. Pień jej biały i gibki wznosił się ku górze, a ponad

smukłą koroną zawisła czerwona światłość.

Objąłem dłońmi chłodne drzewo i spojrzałem ku niej w górę. Była

moją własnością, tylko moją, gdyż to ja ją zasadziłem na dzień przed

Zielonymi Świątkami. Miałem wówczas sześć lat. Nikogo przy mnie

nie było, oprócz ciotki Weroniki, która zawsze znajdowała się tam,

gdzie stawał się cud, która słyszała głosy i widziała zjawy. Dłoń jej

mogła była otwierać niebo, jej cichy głos docierał aż do umarłych.

Mówiła mi: "Musisz Andrzeju zasadzić brzozę, żeby Duch Święty

zdołał spłynąć na nią podczas zielonoświątkowej nocy". Nie wiedziałem,

co to takiego Duch Święty, ale kiedy zagłębiłem cieniutkie

korzenie w wilgotną ziemię, kiedy dotknąłem dłońmi chłodu wiosennej

gleby, spłynęło w moją oczarowaną duszę coś, co nie musiało być

niepodobne do nazwanego przez ciotkę Weronikę słowami Nowego

Testamentu. Patrząc ponad lasy swymi niebieskimi oczyma rzekła:

"Kiedy będziesz duży, Andrzeju, kiedy w świecie ogarnie cię lęk,

powinieneś przyjść pod tę brzozę i unieść ku gałęziom oczy, a nadejdzie

od nich pomoc. I pokój zagości w twojej biednej duszy."

Stałem więc pod moim dziecięcym drzewem, które urosło tak wysokie,

że mogło spoglądać na mnie z góry, objąłem dłońmi jego korę i

dostrzegłem wśród czerwonawych gałęzi oraz na skórze moich rąk

owych czterdzieści lat. Usłyszałem dawno przebrzmiały głos i oto

wiedziałem już, że wszystko co było, było dobre. Człowiek nie może

wyobcować się na swoich drogach, bo ciągnie się za nim ślad odciskanych

kolein i biegnie wstecz, aż do pierwocin jego dziecięcych

rojeń. Zmienia się to co widzialne, ale nigdy to co niewidzialne i

nigdy też nie odtrąci nas owo dziecko, z którego wyrośliśmy do obecnego

kształtu.

Podniosłem wzrok ku gałęziom, z których miała nadejść dla mnie

pomoc, potem odwróciłem się i wyjechałem z lasów, co mnie

zrodziły. Wiedziałem, że będę jechał dni i noce, póki nie dojadę do

nowej ojczyzny, że przeminą lata, zanim znów tę zobaczę, że umrą

ludzie i drzewa, zanim wrócę. Ale już mnie to nie martwiło. Nie

odłamałem gałązki z młodej, brzozowej korony. Nie wziąłem ze sobą

niczego, oprócz pyłu drogi, jaki się za mną unosił. W pyle tym

majaczył jednak blask podobny blaskowi jutrzenki. I zwróciłem oczy

ku oczekującym mnie przyszłym sprawom.

/fragment prozy Ernsta Wiecherta „Lasy i ludzie" 

w przekładzie Tadeusza Ostojskiego/

komentarze (0) | dodaj komentarz

Z okazji Dnia Święta Ziemi w IP CZD w Warszawie obyły się  niezwykłe warsztaty pt.Wiosenny dar mazurskich drzew oraz szereg innych spotkań gdzie mogliśmy wszyscy zastanowić się nad przyszłością i teraźniejszością Ziemi.Mogliśmy dzieciakom podarować czarowne chwile w najpiękniejszych drzewnych zakątkach miasta Mrągowa. Prezentacja przygotowana przez nasze Mrągowskie Centrum Informacji Turystycznej i pana Roberta Wróbla wzbudziła wielkie zainteresowanie dzieci. To prawie jak najprawdziwszy spacer promenadą nad naszym jeziorem . Legenda upamiętniająca niezwykłą historię drzewa " O Dziewczynie Jesionie i o Rybaku Czosie" wydanej przez naszego regionalistę i historyka pana Ryszarda Bitowta przeniosła wszystkich w krainę zaczarowanych Mazur. Mazury są dla nas 7 CUDEM NATURY. Dla wielu już też. Zielone warsztaty eko-florystyczne to zajęcia i praca w grupie oraz zespole. Rozmawialiśmy o kwiatach wiosny i ochronie drzew. Wykonaliśmy florystyczne podarunków od dzieci dla dzieci z myślą o Ziemi w dniu jej święta. Dedykując te specjalne zielone warsztaty pamięci Pani Marii Heleny Mackiewicz Kaczyńskiej i jej mężowi Panu Prezydentowi RP Lechowi Kaczyńskiemu chcieliśmy połączyć się jedna myślą z Warszawą. Miasto dla innego miasta.

Mrągowo PAMIĘTA. Pamięta o Przyjaciołach dzień zakończyliśmy wspomnieniem o ojcu Józefie Jońcu prowadzącemu program Katyń...w którym wszyscy mamy posadzić 21 tysięcy drzew naszym bohaterom. Spotkaniu towarzyszyła wspólna prezentacja prac i wręczeniem specjalnych certyfikatów wiosennego eko-florysty. Dzień Święta Ziemi to ważne święto dla dzieci, czy dorośli traktują je z powagą ?

My zastanawialiśmy się nad tym ile jest wody  w parze dżinsów ...to znaczy ile trzeba jej zużyć by powstały?

Eksploatujemy naszą Gaję ...co dajemy w zamian?

Zapraszam do refleksji.

Zosia Wojciechowska Stowarzyszenie Zielone Dzieci.

fot. Zosia Wojciechowska, zielone warsztaty w IP CZD Warszawa

www.czd.pl

WARSZTATY ZREALIZOWANO PRZY WSPÓŁPRACY Z BIUREM OBSŁUGI PACJENTA IP CZD i
panią Bogumiłą Różycką Biuro Obsługi Pacjenta

komentarze (0) | dodaj komentarz

Dla Pani Marii Heleny Mackiewicz Kaczyńskiej... DZIECI. Zawsze nas wspierała Pani Maria Kaczyńska Małżonka Prezydenta RP

Z ogromnym żalem przyjęliśmy informację o tragicznej śmierci Pani Prezydentowej Marii Kaczyńskiej, która szczerym sercem wspierała Centrum Zdrowia Dziecka od wielu lat. Zawsze mogliśmy liczyć na jej ofiarność i wsparcie w podejmowanych przez nas przedsięwzięciach.

Pani Prezydentowa patronowała wielu naszym działaniom, m.in. pod Jej honorowym patronatem odbyła się konferencja w roku 2008 i 2009, corocznie organizowana z okazji Międzynarodowego Dnia Wolontariatu. Uczestniczyła również w wielu organizowanych przez nas uroczystościach, m.in. w obchodach 30 – lecia Instytutu „Pomnik – Centrum Zdrowia Dziecka” w 2007 r., w otwarciu pokoi gościnnych dla rodziców w hotelu przy IPCZD w 2008 r., finansowanych przez Fundację EX ANIMO. Ostatnio mięliśmy zaszczyt gościć Panią Prezydentową w lipcu 2009 r. kiedy to towarzyszyła Prezydentowej Niemiec, odwiedzającej nasz szpital.

Odeszła kobieta o wielkim sercu, po której pustkę trudno nam będzie wypełnić. W naszych sercach i naszej pamięci zawsze będzie wspomnienie o Jej dobroci, szczerości i ofiarności.

Składamy Rodzinie, Bliskim i Przyjaciołom Pary Prezydenckiej - Marii i Lecha Kaczyńskich, wyrazy głębokiego współczucia. Łączymy się w bólu ze wszystkimi bliskimi ofiar tragicznie zmarłych pod Smoleńskiem.

Fot.: Witold Flak - zdjęcie wykonano podczas ostatniej wizyty Pani Prezydentowej Marii Kaczyńskiej w IPCZD w lipcu 2009 r.

Pozdrawiam w czas Żałoby Narodowej

Bogumiła Różycka

p.o. Kierownika Biura Obsługi Pacjenta

Instytut "Pomnik-Centrum Zdrowia Dziecka"

Al. Dzieci Polskich 20, 04-730 Warszawa

Tel.: +48 22 815 19 44

E-mail: b.rozycka@czd.pl

komentarze (0) | dodaj komentarz

Maria Kaczyńska - Muszka Nasza prawdziwie Pierwsza Dama Rzeczypospolitej Polskiej

Maria Kaczyńska to największy atut rodziny Kaczyńskich w polityce.Wyraźnie ocieplała wizerunek prezydenta „była iskierką” mówi była szefowa Kancelarii Prezydenta Elżbieta Jakubiak, dobrym duchem zawsze uśmiechnięta, nigdy nie rozmawiała o polityce, głównie o życiu. Chciała być blisko ludzi, łatwo było do niej podejść, nie stwarzała dystansu. Taki człowiek „z krwi i kości” a jednak prawdziwie Pierwsza Dama. Z dala od blasku fleszy pochylała się nad potrzebującymi. Nie tylko w czterech ścianach forsowała swoje zdanie. Umiała głośno poprzeć nie zawsze popularne i poprawnie politycznie projekty. Kobieta silna, z wielką klasą, dystansem do świata i ogromną miłością do męża. Maria de domo Mackiewicz miała wyższe wykształcenie. Grała na pianinie, mówiła biegle językiem angielskim i francuskim, w mniejszym stopniu hiszpańskim i rosyjskim. Własne plany zawodowe poświęciła dla kariery męża. Nie było łatwo choćby wtedy, kiedy w grudniu otworzyła SB – kowi drzwi. Przedstawił się jako „listonosz” i po tym jak został uprzejmie wpuszczony zabrał jej męża do obozu internowania. Została wtedy z małą Martą sama, niepewna, co będzie dalej. „Drobna, żwawa, niezbyt poważna, słabego zdrowia” tak ją zapamiętali w szkole. Mówili o niej Muszka. Z powodu tego zdrowia, mama silna, niebojąca się zmian kobieta przeniosła całą rodzinę do Rabki - Zdrój. Tam Maria skończył szkołę podstawową i liceum. Na studia wyjechała do Sopotu. Skończyła nie bardzo kobiecy Wydział Transportu Morskiego w Wyższej Szkole Ekonomicznej /dzisiaj Uniwersytet Gdański/. Po studiach rozpoczęła pracę w Instytucie Morskim, gdzie zajmowała się perspektywą rozwoju rynków frachtowych na Dalekim Wschodzie. Kiedy spotkała swojego przyszłego męża od razu przypadli „sobie do gustu”. „Byliśmy jak dwie połówki jednego owocu” – mówi w jednym wywiadów. Kiedy Lech przed ołtarzem założył jej pamiątkową obrączkę po dziadku nigdy już jej nie zdjęła. To był też jej znak rozpoznawczy przy identyfikacji zwłok. Wygrawerowana od środka pozwoliła rozpoznać jej ciało. Dzięki niej mogła wrócić do kraju i do Leszka. Przerażające to i piękne. Jakby fragment przysięgi małżeńskiej „póki śmierć Nas nie rozłączy” były skierowane właśnie do nich. „Świat polityki jest światem trudnym nie przetrwałbym tego bez żony”, która w trudnych chwilach dała mu wsparcie, miłość i poczucie bezpieczeństwa. Mówił do niej „Marylko” i bardzo liczył się z jej zdaniem. Ona strzepywała pyłek z jego marynarki, poprawiała krawat, pilnowała fryzury. Prawdziwie kochający się ludzie. To niespotykane. Trzydzieści dwa lata razem i ciągle blisko siebie. Widać to na każdym zdjęciu, w każdym utrwalonym geście, każdym spojrzeniu. Jej kanapki przyniesione w reklamówce mężowi do samolotu przeszły do historii. Był to słodki, kobiecy gest i znak, że go kocha. Pięknie odpowiedziała na ogólnie społeczne, pobłażliwe rozbawienie z tego powodu. W takiej samej reklamówce przesłała kanapki Szymonowi Majewskiemu do jego programu Majewski Show z liścikiem  "to dla pana Redaktorze. Smacznego. Proszę nie nakruszyć". Kogo by było na to stać? Nie wiele osób tak by się zachowało. Nie trzymała długo urazy, nie rozpamiętywała tego, co złe, nie wybiegała myślami na przód. Cieszyła się tym, co tu i teraz. Bolało ją jedynie i martwiło prawdziwie, tylko to, kiedy o jej Leszku mówiono źle. Ta mała Muszka była wielką ostoją Prezydenta i naszą prawdziwie nie odżałowaną Pierwszą Damą, taką ludzką, bliską naszych serc.

Ewa Orłoś

żródło;www.ByłeŻony.pl

komentarze (0) | dodaj komentarz

SZWEDZKI DAR OD FUNDACJI POLKA IKF ze Szwecji

dla Hospicjum Domowego im. św. Wojciecha

jest już w Mrągowie

Wszystko zaczęło się od Elwiry Iwaszczyszyn olszyńskiej malarki, która dzielnie walczy z nowotworem. Na koncercie wsparcia gdzie spotkałam Stefana Brzozowskiego zbudowaliśmy prawdziwy łańcuch przyjaźni. Ze względu na to,iż Elwira jest osobą niezwykłą uważam ją za najważniejsza w całej tej opowieści. Walczy z rakiem i to ona potrzebuje najbardziej tej radości którą nam wszystkim udało się w tej sprawie wytworzyć.
  Ogniwa: Janusz Cygański- bez niego nie byłabym w tamtym miejscu..a to długa historia bo i człowiek wielkiego ducha i niezwykłych wizji oraz pasji
  Ela Fabisiak- obdarzyła mnie zaufaniem i powierzyła mi pchli targ na koncercie dla Elwiry Iwaszczyszyn- malarki chorej na raka. Nie znałam jej wtedy byłam ...tam by pomóc... dziś powiem o niej, że jest magiczna :):):) ELWIROWE CZARY to się tu dzieje. Mateusz Iwaszczyszyn- o którym mogę szepnąć oczywiście szeptem, że jest szczęściarzem bo ukochała go Elwira i on o tym wie :)  Stefan Brzozowski- zarzucił na mnie hak z opowieścią o znalezionym temacie czekających łóżek. Wiecie już że jest niezły w tym temacie.Jak to Czerwony Tulipan - taki tworzy zespół.Hej.  Widziałam go tylko raz wtedy i zobaczcie co się porobiło :)
  Waldek Chyliński przyjaciel wszystkich ludzi w tym poezji i pióra... wrażliwa dusza o sile morskiego wiatru, mieszkaniec Gdańska - przekazywał dar od FUNDACJI POLKA IFK  w imieniu Elwiry Iwaszczyszyn i Stefana  Brzozowskiego ze mną w naszym łańcuchu Zielonych Przyjaciół do Hospicjum w Mrągowie
  Zbyszek Rojek z Olsztyna wierny sekundant...całego ceremoniału
  Ewa Gnoza - moja przyjaciółka cud dziewczyna, prowadzi ze mną sprawę :) jest sekretarzem naszego Stowarzyszenia Zielone Dzieci a my wspieramy Zielone Dzieciaki przez wariackie przyjaźnie ze światem natury i każdym innym...
  Donata Durka - z Urzędu Miasta, która potrafi jednym słowem naprowadzić na właściwą drogę
  Mieczysław Banach- dziś już Pan na emeryturze ale oddany spokojnemu trwaniu...w obliczu nieszczęścia drugiego człowieka...jest w nim coś co chwyta za duszę i nie puszcza...  Pan Julian Osiecki, który jest pomocny zawsz, Pastor Fryderyk  ..tak ważne były jego słowa dla polskiej soboty znaczonej Katyniem 2010 gdy spotkaliśmy się by dar przekazać...to  był czas modlitwy . Panie ze szpitala Mrągowo służą tak bardzo pomocną radą w rozpoznaniu sprzętu.
  Mamy szczerą nadzieję, że powiększymy o kolejne ogniwa ten łańcuch zielonej przyjaźni  :)

 Poznajcie magiczna Elwirową Chwilę dnia dzisiejszego ...

ze szwedzkim darem od Polka IKF ze Szwecji

www.polka.nu

Edycie Tomczak, Julicie Zelle, Zofii Sunemark.

WSZYSTKIM

Zosia i Zielone Dziecaiaki

fot. Zofia Wojciechowska

komentarze (0) | dodaj komentarz

" Kiedy odczuwamy lek? Kiedy liczymy tylko na swoje siły, na siebie. Jesteśmy słabi, trochę chromi, trochę głusi, trędowaci, jak mówi Ewangelia. Nasze siły mogą nam nie wystarczyć. Możemy nie znieść bólu, jaki nam zadadzą. Możemy nie okazać się bohaterami w ważnych chwilach.Jeżeli ktoś się boi, to dlatego,że  ufa tylko sobie. Za mało ma modlitwy, za mało ma ufności pokładanej w Bogu. Jeżeli opieramy się tylko na sobie, wtedy widzimy swoja małość, słabość, bo dla człowieka wszystko jest niemożliwe. U Boga jest wszystko możliwe. Jeśli opieramy się na Nim- wtedy przestajemy się bać. Lęk jest wtedy, kiedy człowiek opiera się na sobie, a męstwo przychodzi wtedy, kiedy opiera się na Bogu."

* ks. Jan Twardowski

Tak...Czytaliśmy ...w Czas trudny i niezwykły w nasze sobotnie spotkanie w obliczu katastrofy i żałoby narodowej... Dziś piszę zaczynając z ks. Janem Twardowskim ...o spotkaniu w Mrągowie…które było inne niż mogliśmy kiedykolwiek sądzić. 

10 kwietnia… 2010 Smolęńsk- Katyń - Mrągowo - Katastrofa rządowego samolotu…daleko od nas a zmienia naraz życie bardzo blisko nas. Dziś mogę tylko podziękować za wspólne bycie z Elwirą bez Elwiry i Jej Mateusza…z pastorem przybyłym z wizytą aż z Niemiec , Jego polską modlitwą za tych co odeszli z rana ...słowami, które i dla Was są tu z nami ...czytanymi przez pana Mieczysława Banacha z Hospicjum Domowego i  wierszami  Waldka Chylińskiego dobrymi na sen…oraz Zbyszkowo- Rojkowym pocieszaniem na bezpieczna drogę…

Zebraliśmy się by być...i przekazać dar od szwedzkiej Fundacji Polka dla Hospicjum Domowego im św. Wojciecha w Mrągowie. W imienu darczyńców Elwiry Iwaszczyszyn i Stefana Brzozowskiego dokonał tego ich przyjaciel Waldemar Chyliński i Zbigniew Rojek oraz ja pisząca te slowa Zosia Wojciechowska od naszego Stowarzyszenia Zielone Dzieci.. 

Z PRZYJAŹNIĄ ZIELONE DZIECIAKI i tacy też Przyjaciele.
Czas niezwykły gdy artysta umie się dzielić tym co cieszy, koi i wspomaga …śmieszy też…tak myślę.
Zagrajcie słowami i ciszą co koi

DLA TEJ CO WRACA DZIŚ POWOLI

Marii Heleny Mackiewicz Kaczyńskiej i Jej bliskich...

to jeszcze raz…

mam taką nadzieję...

do spotkania w kolejnej zielonej GALAKTYCE.

Nie było nas wielu...Stefan Brzozowski nie przyjechał. Ale wierzę że był z nami myślą.

Dar przekazany tak jak umiałam najlepiej. SYMBOLICZNIE

.

Jeszcze teraz czekamy na sygnał od Pana Mieczysława a on od firmy transportowej.

... Mam nadzieję, że Hospicjum  Domowe św. Wojciecha da nam już dziś sygnał...

dar od wczoraj jest na polskiej ziemi w Szczecinie.

Wszystko dziś jest zawieszone w powietrzu...

Listem otwartym

serdecznie pozdrawiamy Zosia i Zieloni Przyjaciele... wszystkich ktorzy z nami byli w ten trudny czas.

Szczególnie dziękujemy Panu Julianowi Osieckiemu- przewodniczącemu Sejmiku Województwa Warmińsko- Mazurskiego pragnę podziękować za Pana obecność na sobotnim spotkaniu i za dar modlitwy Pastora Frderyka. Tym bardziej, że był to Panów prywatny czas przyjacielskiej wizyty. Przez tragedie poranną... To był też czas niezwykły dla nas wszystkich. Panu dziękuję za pomoc wszelką w tym trudnym dniu Przygotowany tekst ks. Jana Twardowskiego, który odczytał Pan Mieczysław mam nadzieję ,że był dopełnieniem minuty ciszy, która przez powagę Pana osoby nabrała głębi.Ogromnie dziękuję w imieniu nas wszystkich. Wyrazy żalu i współczucie z szacunkiem dla tych co odeszli...Tak była moja intencja skierowana w prośbie do Pana Banacha by zabrał głos i odczytał słowa zawierzenia ks. Jana Twardowskiego. Niestety księża od św. Wojciecha ks. Proboszcz Wiesław Świdziński i ks. Krzysztof Niespodziański nie mogli przybyć. Ja osobiście ... Jeszcze raz dziękuję za zrozumienie i wielka serdeczną opiekę nad całą tą sprawą. To wiele  znaczy ...dla nas.

fot. Zofia Wojciechowska, Elwirowe dobre dary...

Prace Elwiry Iwaszczyszyn , olsztyńskiej malarki ,

którą wspieramy całym sercem szczególnie w ten trudny czas...

plakat z koncertu wsparcia 25 października 2009r.

Obraz ...Warmińska Galaktyka

komentarze (0) | dodaj komentarz

Mieliśmy zaszczyt zrobić niejedną

dobrą rzecz pod patronatem Pani Marii Kaczyńskiej...

na zawsze te chwile pozostaną w nas.

Karteczka pisaną jej ręką...życzliwa myśl...

z żalem...

Warszawa dziś...

Zosia i Zielone Dzieciaki  ze Stowarzyszeniem

zapalamy światełko dla Wszystkich

Mrągowo,

Mazury

fot.Witold Flak, Bogumiła Różycka, Archiwum IP CZD

Przyjaciele...

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

komentarze (0) | dodaj komentarz

Bociany online...

Grupa iTTv® realizuje transmisję 'na żywo' z bocianich gniazd... Oto link do kamery znajdującej się w miejscowości Łask: www.lask.pl/bociany/. Pierwszy bocian pojawił się tam już 25 marca a następnego dnia para już była w komplecie...(kamera działa również na podczerwień, czyli także w nocy).

W miejscowości Przygodzice kamera również umożliwia oglądanie w nocy - ale dzięki temu, że gniazdo jest oświetlone. Obraz jest tu bardziej płynny niż z kamery w Łasku.

Projekt bociany online powstał z inicjatywy i pod auspicjami Południowowielkopolskiej Grupy Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków (PwG OTOP) www.pwg.otop.org.pl. Dzięki temu projektowi można oglądać bociany w wielu miejscowościach, nie tylko w Polsce.

P.S. przy okazji 'zareklamuję' ciekawą stronę z podobnym przekazem online www.lambwatch.co.uk, gdzie oprócz głównych aktorów (owieczek pasących się na łące w hrabstwie Yorkshire :) można oglądać i słyszeć korzystające z karmnika ptaki...

Romuald Bartkowicz www.radiownet.pl

komentarze (0) | dodaj komentarz